Hoofd menu
imageimageimageimage

Onder de titel ‘Bella Vista’, vindt u maandelijks een nieuwe column met verrassende vergezichten op het leven van alle dag. Door even stil te staan, dingen in een ander licht te plaatsen, kan het perspectief ineens veranderen en worden nieuwe contouren zichtbaar. Bella Vista betekent letterlijk ‘mooi uitzicht’ Dat is dan ook wat we in deze column graag willen doen: een mooi uitzicht schetsen.

December 2010: Lichtende sterren…


Ooit uzelf als een ster gezien? Misschien wel niet. Dat is weggelegd voor bijzonder talent, voor ‘popstars’ en voor ‘sterren dansen op het ijs’. De vrijdag- en de zaterdagavond bieden genoeg gelegenheid om naar opkomende sterren op tv te kijken. De sterren die - hoe treurig - opgaan, blinken en verzinken.

Ik ben wel een ster. Een helder schijnende nog wel. Ja, ik durf dat te zeggen omdat de bijbel dat zegt: Ik schitter als een ster aan de hemel! (Filip 2:15) Weet u welke mooie taak een ster aan de hemel heeft? Eén heel mooie taak komt naar voren in Matth. 2:9. Een ster wijst de magiërs de weg! En waar naar toe? Naar de Here Jezus. Ik heb hier nooit zo bij stil gestaan, tot ik in een dagboekje –gekregen van mijn ouders voor sinterklaas- een aantal mooie meditaties over dit onderwerp las.

Wat mij trof was de oproep om te bedenken wat de sterren in mijn leven waren en zijn. 1012Wie en wat heeft mij dichter bij Christus gebracht? Laat ik als eerste Christus zelf noemen, de stralende morgenster! Maar daarnaast mijn ouders! Hoe helder staan zij nog steeds aan mijn hemel! Ik denk aan ziekte in de familie. Hoe pijnlijk ook, wél een lichtende ster die mij dichter bij God bracht. Een van de meditaties besluit met een herkenbare opmerking: Sterren, misschien moet het wel nacht zijn om ze te zien… Elias, onze zoon, een lichtend sterretje, die zingt: “Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig. Er is niets wat Hij niet kan doen!” O, en als ik dan nadenk, is mijn hemel bezaaid met helder lichtende sterren.

Maar ik dan? Als ik de bijbel geloof, ben ik ook een helder schijnende ster. Dat zei ik toch zonet? Ja, maar dat ben ik niet vanzelf. Paulus zegt ook: “Houd daarbij vast aan het woord dat leven brengt”. Als God door zijn Woord het licht aandoet in ons leven, dan is dat zo krachtig dat het door alle ramen naar buiten schijnt. Hoewel Gód het licht aandoet, ervaar ik zeker een opdracht om te schijnen. Niet onder de korenmaat, maar op de standaard! En dat valt nog niet altijd mee. Ik begin als een sterretje aan de hemel van Elias. Ik hoop dat hij mij daar later herkent als een ster die hem de weg wees naar zijn Verlosser.

Het is advent. We zien uit naar het feest waarin we denken aan Jezus, de ster die opkwam uit Jakob. (Num. 24:17) We kunnen lampjes aandoen in huis en sterren voor het raam hangen, maar vooral: zélf schijnen als lichtende sterren.


Donatine Luiten.
(met dank aan bijbels dagboek: “Dit is de dag!”. Geschreven door Arie van der Veer)
Reageren? Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

November 2010: Overgave


‘Geef al je zorgen en problemen aan God over, want Hij houdt van je en zorgt voor je.’


Die tekst stond op een kaart die ik ooit van een jeugdleidster had gekregen. Mijn problemen indertijd hadden te maken met het uit elkaar groeien van mijn beste vriendin en ikzelf. Hele avonden had ik met deze leidster gepraat. Wat leek het indertijd belangrijk! 1011-nov2 De kaart heb ik bewaard. Hij hangt niet meer ingelijst aan de muur, zoals vroeger. Maar ik heb hem nog steeds, ergens in een doos, tussen oude papieren van de middelbare school.

Nu ben ik gegroeid, ouder geworden, meer ervaren. En de problemen die op mijn pad komen, zijn meegegroeid. Problemen, vragen, onzekerheden, zorgen die niet meer weg zijn te poetsen met een blik op die oude kaart. Het is net of die kaart er alleen maar was voor kleine, onbelangrijke problemen, die ik had toen ik 14 was. Alsof de goede raad toen handig was, maar nu kinderlijk en nutteloos blijkt.

Want doe dat maar eens: al je zorgen en problemen overgeven. Uit handen geven. Er niet meer aan denken. Ga er maar aan staan als je een maand nauwelijks rond kunt komen, omdat je de Belastingdienst moet terugbetalen. Als je voelt te falen op je werk, omdat je doodmoe thuiskomt. (En dat terwijl je nog zo jong bent en gewoon zou moeten kunnen functioneren.) Geef je zorgen maar over als je vriend al een jaar lang werk zoekt en niets kan vinden. Laat het maar eens los.

Het voelt soms alsof je jezelf geweld aan doet, als je problemen niet meer zelf gaat oplossen, maar het uit handen gaat geven. Het duurt soms erg lang voor je die stap kunt zetten.
En zelfs als je wilt…hoe doe je dat dan? Hoe laat je dingen helemaal los? Hoe kan ik in bed mijn gedachten stilzetten en direct gaan slapen? Hoe kan ik zeggen: “Uw wil geschiedde…” als ik zo ontzettend graag wil krijgen wat mijn eigen wil wenst. Soms lijkt het me op te slokken. Me compleet te overweldigen. Het maakt me moedeloos. Ik kan naar die kaart blijven staren, maar ik word niet rustig. Mijn gedachten malen verder, in een niet te stoppen stroom.

Tot ik op een avond ga eten bij mijn zus. Tegen half acht is het bedtijd voor haar oudste zoon en we weten allemaal – zonder iets af te spreken of te zeggen - dat ik het ventje naar bed breng. Een heerlijk moment met z’n tweeën. Even kletsen, samen gek doen en lachen, lekker voorlezen en tenslotte samen bidden. We zingen: “Ik sluit mijn ogen, vouw mijn handen, om heel dicht bij u te zijn, want U liefde heb ik nodig als een bloem de zonneschijn…” Twee paar gevouwen handen, twee gebogen hoofden en twee, zo verschillende, stemmen.
Zoals dat kleintje zingt; af en toe de woorden haperend en hier en daar een gaap…het vormt een brok in mijn keel.
1011-nov1sWant dan weet ik het opeens: zó moet het. Zo rustig, eenvoudig en makkelijk kan het dus…alles

overgeven aan hem. Bidden, zingen, heel dicht bij Hem zijn.
En daarna slapen. Gewoon gaan slapen. Geen vermoeiende vragen, geen ontoereikende oplossingen, geen zorgen meer. Gewoon gaan slapen. Wat is het toch heerlijk om te mogen blijven leren van kinderen!
Ik weet wel dat het met pieken en dalen zal gaan. Dat ik de ene keer dagenlang lig te piekeren in bed, en de andere keer zonder enige schroom alles aan God overgeef.
Maar ik weet ook waar ik het moet zoeken als ik weer in een dal kom. Dat God mijn hand blijft vasthouden, ook al loop ik een heel eind op mijn eigen, tot falen gedoemde, pad. Ik weet dat Hij steeds weer een uitkomst zal geven. De kaart heb ik weer ingelijst en neergezet. Want leren van kinderen betekent tenslotte ook dat ik
leer van het kind dat ik eens wat. Die ook gewoon haar problemen – hoe onbelangrijk ook – overgaf aan haar Hemelse Vader.

Geef dat ik al mijn zorgen en problemen steeds weer bij U neer mag leggen…want U houdt van me en U zorgt voor me.

José Lourens
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Oktober 2010: Jackpot


Wat een bijzonder mooie dag was het vandaag. 10 oktober 2010. Een geweldige najaarsdag met volop zon en een heel aangename temperatuur. Een dag om te genieten van de laatste stuiptrekkingen van de zomerwarmte.
Een mooie dag, maar ook een speciale datum? 10-10-10. Bij deze datum heb ik 2 associaties.

Ten eerste was er vandaag een trekking van de staatsloterij. De 10e van de maand is normaal gesproken niet de eerste associatie die bij mij opkomt bij een datum. Toch ligt dat bij deze datum anders. Mijn collega’s hebben de gewoonte samen staatsloten te kopen. En aangezien ik niet deze gewoonte deel, grapten ze afgelopen week regelmatig, dat ik de afdeling vanaf de 11de alleen zou mogen runnen. Ik kaatste terug dat ik dat prima vond, omdat mijn tijdelijke aanstelling dan een vaste zou kunnen worden!

De tweede associatie die ik heb bij 10-10-10 is de Micha Zondag. 10 oktober 2010 is een bijzondere zondag voor veel kerken in Nederland. ‘Op deze Micha Zondag wordt er extra aandacht besteed aan de armoede en onrecht in de wereld. Micha Nederland roept christenen op om te bidden en in actie te komen. Wereldwijd doen miljoenen christenen mee aan de 10.10.10-actie.’ (bron: http://www.michacampagne.nl/) Micha Nederland maakt deel uit van een internationaal netwerk van Christenen (de Micah Challenge en het Micah Network)

Wat heeft de kans om het winnende staatslot te kopen nu te maken met het je aantrekken van het lot van hen die in armoede en onrecht leven? Zijn beiden niet een kwestie van geluk of ongeluk? Ik geloof het niet.
Het winnen van de loterij is misschien een kwestie van geluk, de vraag is echter of je er gelukkig van wordt. Daarentegen kan het structureel voorthelpen van hen die in armoede of onrecht leven veel meer voldoening geven.

In alles heb ik u getoond dat u de zwakken zo, door hard te werken, moet steunen, indachtig de woorden van de Heer Jezus, die immers gezegd heeft: ‘Geven maakt gelukkiger dan ontvangen.’
Handelingen 22:35

Sterker nog het is Gods opdracht om ‘je naaste lief te hebben als jezelf’. Makkelijk is dat niet, het vraagt om zelfopoffering en liefde. Het is dan ook geen korte termijn geluk dat de bijbel aanprijst, maar een investering voor de lange termijn.

Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven. Jullie zullen mij aanroepen en tot mij bidden, en ik zal naar jullie luisteren. Jullie zullen mij zoeken en ook vinden, als jullie mij tenminste met hart en ziel zoeken. Ik zal me door jullie laten vinden – spreekt de HEER – en ik zal in je lot een keer brengen.
Jer 29:11-14a

Van 1 ding mogen we echter wel verzekerd zijn. Deze investering geeft 100% garantie op de JACKPOT!

Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

September 2010 – Twee dorpen, twee wegen…

Al een aantal keren heeft mijn vader mij en mijn zussen meegenomen op zeer boeiende tochten door de geschiedenis van onze voorouders. Hierdoor ben ik mij meer bewust geworden van de rijkdom dat ik mag geloven. Dat ik een kind van God mag zijn. Ik ben ook geschrokken van de doorwerking van keuzes die gemaakt zijn in het verleden. We hebben verschillende dorpen bezocht.


In het eerste dorp waar we kwamen, bezochten we een oud kerkje. Waar eerder de stemmen van mijn voorouders klonken, klinken nu, bijna 3 eeuwen later, onze stemmen bij het orgel: “Genade Gods, zo rijk en vrij! Die poort staat open, ook voor mij!” De oude koster zong mee, vol overtuiging. Dat in dit dorp mensen samenkomen, komt door keuzes van voorouders. Zij hebben gekozen voor Afscheiding en Doleantie en zijn dicht bij de bijbel gebleven. Wat rijk om zo dat kerkje uit te lopen, langs graven die onze hoop levend houden.


We bezochten nog een dorp. In het midden een prachtig, oud kerkje. Ook daar woonden eens mensen die dicht bij God wilden leven. 100901Maar hoe droevig was het om daar over het kerkhof rondom de kerk (!) te lopen. Ik heb niet één steen gezien die de verwachting uitsprak van “de opstanding van het vlees en een eeuwig leven.” Daar is geen keuze gemaakt voor het zuiver doorgeven van Gods woord.100902 Vrijzinnige dominees preekten de mensen bij God vandaan. Het grote graf van de gerespecteerde dominee was versierd met een doorboorde schedel en het teken van de Ouroboros als symbool van de eeuwige kringloop van het leven. In dit dorp zijn zelfs niet genoeg vrijzinnig hervormden meer om een gemeente te vormen. Hier was geen oude man die meezong, maar één die zei: “God bestaat niet. En als Jezus is opgestaan, is ie ook niet goed dood geweest!”


Al de dingen die ik heb gezien en alle verhalen die ik heb gehoord, hebben mij ervan doordrongen dat ík de keuze kan maken voor de generaties die volgen. Ik kan het zicht op God verduisteren óf het zicht op God helder houden met mijn keuzes...

O God, die droeg ons voorgeslacht

In tegenspoed en kruis

Wees ons een gids in storm en nacht

En eeuwig ons tehuis!

Donatine Luiten

Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Augustus 2010: Oordelen

Daar stonden we dan, in een McDonalds in Duitsland. Net uren achter elkaar over de autobahn gescheurd, een enorme donderbui op ons dak gehad, en honger als een paard.

Een hele dag autorijden…dan zie je er toch niet op je best uit. Vanochtend het laatste restje schone kleren bij elkaar geraapt en aangetrokken. Mijn haar stond – als geëlektrocuteerd – omhoog. Het was voor de autorit natgeregend en langzaam, ongeremd opgedroogd…altijd mis met slag in je haar.

Het was druk in de McDonalds. We waren niet als enigen op het idee van een snelle, vette hap gekomen. Terwijl we in de rij stonden te bedenken wat we zouden eten, kreeg ik een groepje jongens voor ons in het oog. Ze waren waarschijnlijk een jaar of 12, 13 en keken onze richting op. Er werd voluit gelachen, gestaard en gesmoesd. Daar sta je dan met je boeiend-hoe-ik-eruit-zie,-ik-ben-onderweg-naar-huis-instelling.

Mijn immer aanwezige onzekere kant kreeg het toch wel even zwaar. Dapper probeerde ik hen te negeren en het laatste restje vakantiegevoel weer te pakken te krijgen. Maar het gestaar ging door en ik kreeg er een naar gevoel van in mijn buik. Hoe hard ik ook probeerde te doen alsof het me niets deed, het gevoel wilde niet wijken.

Ik wist niet goed wat ik moest doen. Met opgetrokken wenkbrauwen arrogant terug gaan staren, vriendelijk naar ze glimlachen, negeren…? Natuurlijk negeren. Hier zou ik toch boven moeten staan. Wat geeft het wat mensen – meer nog, een stel pubers – van me denken?

Omdat een rij verderop wat sneller bewoog, verplaatsten we ons in die richting en verdwenen daarmee uit het zicht van de jongens. Even opgelucht ademhalen. Wat een rotgevoel, zo overduidelijk geoordeeld te worden.

Zelfs nu, achter de computer, dagen later en kilometers verder bekruipt hetzelfde rotgevoel me weer levendig. Ik kan het niet van me afschudden.


Een kwartiertje later zitten we rustig onze frietjes en burgers weg te werken. Er is overigens bar weinig van mijn honger over. Terwijl ik rondkijk zie ik rechts van me een stel Nederlanders. Ze zijn aan het vertrekken en – zoals het rasechte Nederlanders betaamt – luid aan het converseren met elkaar. Je pikt ze er ook zó uit, bedenk ik. Een klein gevoel van minachting bekruipt me. Ik mag dan ook een Nederlander zijn, maar zoals zij…nee, zo ben ik niet.

En dan slaat de waarheid als een bliksemschicht in. Ik ben ook aan het oordelen. En niet alleen deze Nederlanders, maar zo ontzettend veel andere mensen. Beoordeeld, veroordeeld, geminacht, veracht… Vaak in minder dan geen tijd, heb ik mijn oordeel al weer klaar. Een oordeel over het uiterlijk, gedrag of karakter van een ander.

Hoe vaak zou iemand anders mijn beoordeling door hebben gehad, zoals ik het door had toen die jongens – nog geen half uur geleden – mij beoordeelden? Hoe vaak heeft een ander mij genegeerd, terwijl elk woord dat ik mompelde of elke blik die ik zond hen een rotgevoel bezorgde?


De frietjes blijven liggen en ook de beker Sprite krijg ik niet leeg. Van het vakantiegevoel is weinig meer over. Daar zit je dan met je goeie gedrag bij een McDonalds in Duitsland. Met harde hand op de feiten gedrukt. Oordeelt niet, opdat je niet geoordeeld wordt.

Er is er maar Eén die oordelen mag, en meer nog: die het kan. Lieten alle mensen het oordelen maar aan Hem over; wat zou de wereld er dan anders uitzien!
Het gedrag van de wereld kan ik niet bepalen; mijn eigen gedrag wel. Aan de Vaderhand én een ervaring rijker kan ik verder op de weg die voor me ligt.
We vragen ons vaak af waarom er vervelende dingen gebeuren met goede mensen. Hebben we er ooit bij stil gestaan dat die dingen misschien gebeuren om je een (nog) beter mens te maken? Mijn vervelende ervaring hoop ik in ieder geval nog jaren mee te dragen als een levende herinnering om niet langer op de rechterstoel te klimmen, maar liefdevol, vriendelijk en nederig te zijn.


“Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.”

Galaten 5: 22, 23

Vader, help ons zwakke mensen!


José Lourens

Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.


Juli 2010: Strijd

Afgelopen vrijdagmiddag, voorafgaand aan de voetbalkraker tegen Brazilië, was een groot deel van Nederland volledig in de ban van deze WK-wedstrijd. 1007De spanning en opgetogenheid was bijna even hoog als de buitentemperatuur. En omdat een groot deel van onze Nederlandse bondscoaches niet veel kans zag tegen het grote Brazilië, was de ontlading na de overwinning des te groter. Wat fantastisch dat een achterstand kon worden weggewerkt en omgebogen in een overwinning. Wie had dat gedacht? Na de aanvankelijke scepsis en ontevredenheid over de speelstijl zien veel Nederlanders Oranje nu glorieus wereldkampioen worden. Op het moment dat ik dit schrijf op maandagavond neemt de spanning naar de halve finale al weer enorm toe.


Naast deze euforie staat zo’n toernooi natuurlijk ook bol van teleurstelling en ontgoocheling. Het dramatische einde tussen Ghana en Uruguay, de missers van een aantal scheidsrechters, de deceptie van Argentinië. Om nog maar niet te spreken over de resultaten die Engeland en met name Frankrijk hebben geboekt. Zoals wel vaker was te zien dat ruzies en beschuldigingen leiden tot het ondermijnen van de teamgeest met slechte resultaten tot gevolg. Tot mijn grote opluchting is dit, tot op heden, bij het Nederlandse kamp in geen velden of wegen te bespeuren.


Vol sensatie zijn natuurlijk ook al die analyses die dagelijks op TV te zien zijn. Maar wat ik me nu echt afvraag, wat maakt een wedstrijd nu tot een goede wedstrijd? Is het technisch of tactisch goed spel, is het veldoverwicht, is het teamspirit, is het fair play, van alles een beetje of nog iets anders? Maar een goede wedstrijd is natuurlijk geen garantie voor een overwinning. Maar wanneer kun je dan tevreden zijn? Als je een goede wedstrijd hebt gespeeld of als je gewonnen hebt?


Ook het leven is (soms) een strijd, die moeilijk valt te winnen. Al doe je nog zo je best en werk je nog zo hard er zijn geen garanties voor een goed leven. Een flinke dosis geluk kan zeker helpen, maar ook dat kan ineens ophouden.

Voor christenen betekenen arbeid en inspanning net zo min een garantie op een succesvol leven als voor niet-christenen. Is het geloof in Jezus Christus dan niet zinloos en naïef? Absoluut niet.


‘Kortom, geliefde broeders en zusters, wees standvastig en onwankelbaar en zet u altijd volledig in voor het werk van de Heer, in het besef dat door de Heer uw inspanningen nooit tevergeefs zijn.’

1 Kor 15,58


Wat is dan het verschil? Waarom is het dan niet zinloos? Het gaat om het doel dat je voor ogen hebt. De duidelijke focus die het Nederlands elftal op dit moment heeft, geeft kracht en energie om voluit te gaan en zich niet te laten afleiden van het doel; wereldkampioen worden. Zo geeft ook het geloof in Jezus een doel: eeuwig leven. En hiervoor geeft Hij wel een garantie!


‘Maar ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht, het geloof behouden. Nu wacht mij de krans van de gerechtigheid die de Heer, de rechtvaardige rechter, aan mij zal geven op de grote dag; en niet alleen aan mij, maar aan allen die naar zijn komst hebben uitgezien.’

2 Tim 4:7,8


Ruben Kuiper

Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Juni 2010: Eeuwigheidswaarde…


Ik liep een poos geleden over een oude begraafplaats. Er stonden indrukwekkende familiegraven, omgeven door hekken en beschilderd met duidelijk leesbare namen. Uit de verse bloemen bleek dat de mensen die daar liggen, in herinnering gehouden worden. Mooi, zo’n graf waarin je voorgeslacht ook ligt. Dat heeft me altijd wel aangesproken. Toch was het ook een trieste aanblik. Een machtig graf met daarop duidelijk aangegeven welk een grote invloed deze familie had gehad in de omgeving. Wat ik echter miste was een verwijzing naar een eeuwige rijkdom, naast de verwijzing naar al hun aardse rijkdom. Al denkend liep ik verder. Ik zag jonge mensen, oude mensen, kinderen, echtparen. Heel wat gleed aan mijn ogen voorbij. Ik kon zien welk graf vaak bezocht werd en welke wat minder. Ik genoot van oude bomen. Bomen die al heel wat verdriet ‘gezien’ hadden. Ik hoorde de kraaien met hun –in mijn ogen- begraafplaatsgeluid en de merels met hun prachtige steeds weer nieuwe lofliederen.

Al luisterend, kijkend en mijmerend kwam ik bij een wel heel oude dikke boom. Ik kwam dichterbij en daar, tegen de dikke stam, lag een gebarsten grondplaat met daarachter een door de boom scheefgedrukte steen. “Hè, wat naar” dacht ik. “Dat je zo vergeten kan zijn. Dat een boom de kans heeft om je graf zo te verdrukken en te breken.” Het deed echt verdriet. Niemand die eens kwam kijken. Niemand die de letters leesbaar hield. (Ik kreeg het idealistische idee om zelf met mijn verfpotje in mijn vrije tijd letters op graven zwart te maken. Een idee dat tot op heden nog niet is uitgevoerd…) Ik moest op mijn hurken gaan zitten om de voorkant van de steen te kunnen zien. De naam was niet meer te lezen. Groene aanslag had de steen bedekt. Psalm 103(NBG) speelde door mijn gedachten: ‘de sterveling, zijn dagen zijn als het gras. Als een bloem in het veld, zo bloeit hij. Wanneer de wind daarover is gegaan is zij niet meer en haar plaats kent haar niet meer’ Maar dat was maar voor even, want boven aan de steen stond wonderlijk goed leesbaar: ‘Ik ben de opstanding en het leven. Die in Mij gelooft zal leven, al ware hij gestorven’. (Joh. 11:25 Statenvertaling) Ineens was mijn droevige stemming voorbij! Dit had eeuwigheidswaarde. Deze man of vrouw is niet vergeten, maar leeft! En toen kwam ook de rest van psalm 103 in mijn gedachten: ‘maar de Heer is trouw aan wie Hem vrezen, van eeuwigheid tot eeuwigheid!’

Ik moet daar nu nog vaak aan denken. Misschien wel honderd jaar geleden, verwachtte iemand de wederkomst vol vertrouwen, niet wetend dat 100 jaar later daar met evenveel verlangen op gewacht wordt. Ik voel me gesterkt: ‘Nu wij door zo’n menigte geloofsgetuigen omringd zijn (…) laten we dan vastberaden de wedloop lopen die voor ons ligt’. (Hebr. 12:1) Als ik er nu weer loop, is dat familiegraf niet zo indrukwekkend meer, maar wel die ene scheve, bijna onleesbare steen, met zijn boodschap van eeuwigheidswaarde!

Donatine Luiten
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Mei 2010: Vier vijf mei, vier vrijheid.

1005-Vrijheid_Verzetsmuseum_RastaAfgelopen week bedacht ik dat het eigenlijk erg vreemd is om vrijheid te vieren als je niet weet wat het is om geen vrijheid te hebben. Na alle verhalen, foto’s en films over oorlogen gezien te hebben, weet je nog niet wat het is om je vrijheid te verliezen.
Hoe kun je dan feest vieren?
Is 5 mei niet vervallen tot een groot zuipfeest? Een reden om uit je dak te gaan; door de week vrij te zijn; lekker te dansen en zingen? Hoeveel van de aanwezigen bij het Bevrijdingsfestival zijn oprecht blij dat we in Nederland vrijheid hebben?

Vrij zijn. Misschien moeten we het maar wat minder breed trekken. Misschien moet het idee van oorlog even uit ons hoofd verdwijnen. Wij weten inderdaad niet wat oorlog is. We weten niet hoe het voelt als militairen door je straten marcheren en je, je leven niet zeker bent.
Want, nee, dat kennen de meeste van ons niet.
Toch kun je zonder oorlog wel gevangen zitten. Niet vrij zijn. Vast zitten aan allerlei dingen die je als een loden last op de schouders drukken.
Een moeilijk situatie, een verslaving, een vervelende gewoonte waar je steeds weer tegenaan loopt…
Vreemd, dat in een vrij land als het onze, je zo weinig van de bevrijdingsvreugde terug ziet.
Wil dat dan zeggen dat we eigenlijk niet echt vrij zijn..?

Soms hoor je mensen vertellen over hoe ze Jezus in hun leven hebben gevonden. Na een leven van vaak veel ellende, 1005-3kleurvinden ze rust. Valt er een last van hen af. Het is net alsof ze bevrijd zijn. Als je luistert naar zo’n verhaal dan spat de blijdschap er vaak vanaf. Wat een oprechte vreugde over de gevonden vrijheid!
De vraag is of een christen die van jongs af aan al bekend is met het geloof ook die oprechte vreugde voelt. Je zou het moeten voelen, maar hoe kun je jezelf nou een gevoel opleggen?
Echte vreugde tijdens het bevrijdingsfeest, kan je alleen voelen als je weet hoe het is geweest om je vrijheid te verliezen.
Echte vreugde over bevrijding door Jezus, kan je alleen voelen als je weet hoe het voelt als je fouten, slechte gewoontes of moeiten je naar beneden drukken.

Stil staan bij vrijheid op 5 mei is misschien ook een mooi moment om stil te staan bij je eigen, persoonlijke vrijheid. Ben je écht vrij? Of zit je nog vast aan zoveel dingen die je tegenhouden in je leven?
Ken je echte vreugde?
Bij de Bevrijder vind je die!

‘Waar Jezus is, daar is vrijheid!’
Naar 2 Kor. 3:17

José Lourens
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

April 2010: Kunstwerk

Afgelopen weekend ben ik in het Kröller-Müller museum geweest in het nationaal park de Hoge Veluwe. Normaal kom ik maar weinig in musea, hooguit een enkele keer op vakantie. Zeker met een aantal kleine kinderen, zijn de meeste musea geen aanrader. Je krijgt al visioenen als je er aan denkt. Ik kreeg van mijn vader het aanbod om samen een keer iets leuks te doen. En leuk was het zeker!

Hoewel ik maar een zeer matige kunstkenner ben, greep ik de kans om in alle rust eens te genieten van de artistieke uitdrukkingsvaardigheid van een aantal beroemde kunstenaars. Naast de vele werken van Vincent van Gogh, zijn er onder andere ook schilderijen van Pablo Picasso en Piet Mondriaan te zien.

Hoewel ik direct moet toegeven, dat van een aantal schilderijen en kunstwerken, mij de essentie van hun schoonheid compleet ontgaat, vind ik sommige kunstwerken echt geniaal. Zo is het schilderij getiteld ‘Viool’ van Picasso is in mijn ogen briljant. Zonder dat je direct een duidelijk beeld hebt, zijn er her en der herkenbare elementen van een viool afgebeeld. Naast een hele mooie compositie met veel diepte, ontdek en herken je in dit schilderij steeds nieuwe elementen. Volgens mij blijft het hierdoor ook boeiend om naar te kijken.

Heel uniek aan het museum is dat je niet alleen het museum kunt bezoeken, maar dat je ook gebruik kunt maken van de daar gestalde fietsen, om het schitterende landschap te verkennen. Zo kun je voor en/of na een bezoek aan het museum heerlijk rondrijden in het werk van ‘de Meesterkunstenaar’.

Hoewel er nog genoeg te genieten valt, is het kunstwerk van Zijn schepping, helaas behoorlijk beschadigd geraakt. De mens, de kroon op Gods schepping, is het doek van alle kanten lukraak aan het bekladden met dikke klodders verf.
Weg ermee, nieuw doek zou je zeggen.
Nee! Restaureren dan? Het werk voorzichtig ontdoen van de vlekken?
Nee, God is bezig met uitvoeren van Zijn meesterplan. Dat plan houdt in dat Hij alle pogingen van ons mensen om Zijn meesterwerk te beschadigen of te ontsieren, juist gebruikt om Zijn werk te verfraaien.

Het is als bij het schilderij van Picasso, een schilderij van alleen een viool zou lang niet zo boeiend zijn geweest als het slechts een fotorealistische weergave was van een viool. Door naar het schilderij te kijken ontdek je iets van Picasso en zijn kijk op de wereld.
Door te kijken naar het lijden en sterven van Christus, kun je iets zien van het hart van God. Van zijn liefde voor de mensen. Hij gebruikt de fouten van de mens om hen Zijn hart te tonen en Zijn meesterwerk te volmaken.

Dat is makkelijk, dan kunnen we gewoon door blijven klodderen! Helaas zijn wij niet tot meer in staat. Het enige dat Hij eist, is de erkenning dat Hij de kunstenaar is en niet wij. Dat staat bijvoorbeeld in de bijbel in Rom. 9:20
“Wie bent u eigenlijk dat u, een mens, iets tegen God zou inbrengen? Vraagt het aardewerk soms aan de pottenbakker: ‘Waarom hebt u me gemaakt zoals ik eruitzie?’”

Als je geen deel wilt uitmaken van Zijn kunstwerk, zegt Hij uiteindelijk: dan hoeft dat ook niet, Ik zal je ervan af halen. Maar let op, Zijn meesterwerk is nog niet af. Hij heeft nog veel meer in petto. Daarvan geeft Hij alvast een blik op het ruwe ontwerp van het nog te schilderen gedeelte. Zoals te lezen is in Openbaring 21.

Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Maart 2010: Groei…


Al vroeg in het voorjaar snuffel ik rond in onze tuin, op zoek naar de eerste tekenen van de lente. Het begint al met de koolmees die zijn vrolijke geluidje laat horen, de ruziënde merels en de buigende duif op het dak, die zo een vrouwtje probeert te veroveren. Maar dáár hoef ik niet voor te zoeken. Dat komt gewoon op mij af. Het is iets anders…
maart

Verborgen onder de laag schors in de voortuin en de bodembedekker in de achtertuin liggen bloembollen. Ik kan nooit wachten op het eerste groene sprietje dat zich laat zien. In het verleden bracht mijn ongeduld mij ertoe, kant en klare krokussen te kopen bij Intratuin en deze al bloeiend in de tuin te zetten. Zo dacht ik de lente een handje te helpen. Wat dat betreft heb ik mijn ongeduld afgeleerd. Het duurde namelijk niet lang voordat het krokusje slap en bevroren in de tuin lag… Het was nog niet de tijd.

Nu, begin februari, heb ik de eerste groene sprietjes weer ontdekt en ik heb ze zorgvuldig weer onder het schors gestopt. Lekker warm. Het zal niet lang meer duren dat in het dorre gras en uit de harde bevroren grond de plantjes boven komen en gaan bloeien, zich warmend aan de eerste lentezon.

Aan deze situatie moet ik altijd denken als we psalm 104 lezen of zingen. In vers 30 wordt voor deze groei de eer helemaal aan God gegeven: Zend uw adem en zij worden geschapen, zo geeft U de aarde een nieuw gelaat.

Het was nog niet de tijd… Groei laat zich niet forceren. Dit brengt mij aan het denken. Soms werk ik hard aan geloofsgroei, aan Bijbelstudie, aan stille tijd. Maar hoe hard ik ook probeer, het groene sprietje komt niet boven. Kant-en-klaar geloof ligt ook niet bij Intratuin, dus die optie valt ook af. Wat gaat er dan verkeerd, dat dat groene sprietje niet komt?

Ik heb mijn fout al ontdekt. Mede door die krokussen. Ik kán geloofsgroei niet forceren. Ik kan mijn geloof wel voeden en verzorgen en dan zal God op zijn tijd de groei geven. Ook hierin komt de eer alleen Hem toe! Paulus zegt in 1 Kor. 3:7 Het is niet belangrijk wie plant en wie begiet; alleen God is belangrijk want Hij doet groeien!

Wat een rust! Een rust die mij er toe brengt vaak mijn bijbel open te slaan en vaak mijn handen te vouwen, wetend dat Hij die dit goede werk in mij begonnen is, het ook zal voltooien op de dag van Christus. (Filippenzen 1:6)

Donatine Luiten
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Februari 2010: Valentijn..


Februari… Waar december en januari nog wat hoogtepunten hebben, blijft februari toch een donkere maand. Natuurlijk kijken we reikhalzend uit naar de eerste tekenen van de lente, maar die laat vaak nog even op zich wachten. De dagen worden langer, maar de kou en gladheid blijven. In de stilte kun je gedeprimeerd raken over de manier waarop je leven is gelopen. Of over de keren dat je teleurgesteld werd februari
in jezelf of in anderen. Soms kun je in deze maand helemaal vast komen te zitten in je eigen gedachten.

En dan is er half februari opeens een dag waarin de buien omslaan. We weten het onderhand allemaal; 14 februari is het Valentijnsdag. Midden in de donkere leegte van februari worden we opeens overal waar we gaan platgegooid met het woord liefde. Een dag om elkaar te vertellen hoeveel we om elkaar geven, van elkaar houden, elkaar niet kwijt kunnen. Een dag om je stille liefde aan elkaar te verklaren. Een dag van bloemen, kaartjes en chocolaatjes.

Hoeveel deze dag ook aan blijdschap te weeg kan brengen, mij blijft het een wrang gevoel geven. Voor sommige mensen betekent deze dag echt iets. Voor hen is het een dag waar ze in de wintermaanden echt naar uit gaan zien. Onder deze mensen vallen zonder twijfel de vele bedrijven die Valentijnsdag aanprijzen. Niet om daadwerkelijk liefde te verspreiden, maar om hun eigen zakken te vullen.

Het blijft mij verbazen dat wij als mensen een speciale dag nodig hebben om elkaar te vertellen hoeveel we van elkaar houden. Waar hebben we dat geleerd? Is het zo moeilijk om je gevoelens te uiten dat je de hulp van de commercie erbij nodig hebt?
Ik was laatst bij een vriendin van me. Ze is al wat jaren getrouwd. Die avond dat ik bij haar kwam eten, kwam haar man opeens met een bloemetje thuis. Gewoon, zomaar. Mijn vriendin was zo verbaasd, zo verrast en zo gelukkig, dat ik er bijna van schrok.
Waarom wennen we ons niet aan om elkaar dagelijks te vertellen: ‘Jij bent speciaal voor mij, ik hou van je.’ Krijgen we niet dagelijks datzelfde voorbeeld? Zegt Jezus ons niet keer op keer dat hij van ons houdt? Als we het door de week dan niet zien, dan toch op de zondagen.
In preken en liederen komt het steeds naar voren; Gods liefde voor ons, Zijn kinderen.februari2


Ik vraag me af hoe onze Hemelse Vader denkt over Valentijnsdag. Zou Hij blij zijn met de aandacht die we elkaar geven? Of zou hij teleurgesteld zijn dat het bij één dag in het jaar blijft? Want, laten we wel wezen, voor God is het elke dag Valentijnsdag. Dus verwen je geliefden vooral op Valentijnsdag, maar probeer op al die andere dagen ook eens echte liefde naar anderen door te stralen. Liefde die we leren van onze Vader. Ook al ben je niet in de bui, verdient de ander het niet, of heb je het gevoel dat ‘de ander het wel weet’; spreek het uit, geef het door. Maak van elke dag Valentijnsdag.

“Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.”
1 Korintiërs 13:13

José Lourens

Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Januari 2010: Goede voornemens


Heeft u goede voornemens voor dit jaar gemaakt? De kans is groot dat u wel iets zou willen veranderen in u leven/leefpatroon. Stoppen met roken, minder drinken, meer sporten, afvallen, gezonder eten, vaker de fiets nemen, prijsbewuster winkelen, dat zijn er zomaar een paar. Heel goed, ik denk dat het heel gezond is om bij een bepaalde datum jezelf (weer) een doel voor te houden. Want met een doel geef je sturing aan je leven. Het zorgt dat je jezelf weer focust in de zoektocht naar geluk.

In een artikel op de site nu.nl wordt gesteld dat deze goede voornemens vooral worden gemaakt ter verbetering van hun gezondheid en financiën. De helft van de ondervraagden geeft gezondheid dit jaar de hoogste prioriteit en een kwart heeft vooral een financiële motivatie voor hun goede voornemens.
Opvallend vind ik dat de motivatie voor de goede voornemens vooral uit eigen belang worden gemaakt. Is het niet jammer dat zaken als vriendelijker zijn, ondersteunen van goede doelen, meer tijd nemen voor januarifamilie en vrienden en milieubewuster bezig zijn, blijkbaar niet hoger op de agenda staan?

Onwillekeurig moet ik denken aan de SIRE campagne ‘Onbewust asociaal’. Iedereen herkent de filmpjes denk ik wel. Ik moest er wel een beetje om lachen. Het heeft wel iets humoristisch als je iemand in de bus met krukken ziet omvallen als de bus remt, omdat iemand anders een zitplaats bezet houdt met boodschappen terwijl ze de man met krukken niet eens in de gaten heeft. Toch vind ik de opzet wel heel herkenbaar; geen boze opzet, maar niet echt sociaal.
Voor Christenen is het jaar 2010 AD begonnen. AD, Anno Domini, Het ‘jaar des Heren’. Een jaar met goede voornemens, maar ook met verwachting. Verwachting naar een betere toekomst. Op persoonlijke schaal kunnen mensen soms hun leven een andere/betere richting geven, in de relatie met God en de medemens lijkt het er niet op het er in duizenden jaren beter op is geworden.
En hoewel we er in gezondheid en materialistisch opzicht (in ieder geval in het westen) er duidelijk op vooruit zijn gegaan, is het de vraag of onze geluksbeleving beter is geworden.

Jezus’ visie op geluk is heel opvallend. In het begin van zijn optreden zoals beschreven is in de bijbel (Mat. 6) geeft hij een toespraak vanaf een berg waarin hij het volgende zegt:


‘Gelukkig wie nederig van hart zijn, want voor hen is het koninkrijk van de hemel.
Gelukkig de treurenden, want zij zullen getroost worden.
Gelukkig de zachtmoedigen, want zij zullen het land bezitten.
Gelukkig wie hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.
Gelukkig de barmhartigen, want zij zullen barmhartigheid ondervinden.
Gelukkig wie zuiver van hart zijn, want zij zullen God zien.
Gelukkig de vredestichters, want zij zullen kinderen van God genoemd worden.
Gelukkig wie vanwege de gerechtigheid vervolgd worden, want voor hen is het koningrijk van de hemel.’
En iets verder in zijn toespraak:
‘Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden.’


Uiteraard doelt Jezus bij dit geluk niet op het heden, maar naar de toekomst die wacht, wanneer je, je leven in zijn hand legt.

Jezus geeft aan dat we veel grotere doelen moeten stellen voor ons geluk. Doe jezelf niet tekort door een microscoop te gebruiken voor de zoektocht naar je eigen kortstondig geluk. Gebruik liever een telescoop om het grote geheel te zien en je te richten op eeuwig geluk. Niet alleen ons eigen geluk telt, maar ook dat van de ander. Het gevolg daarvan kan zijn dat onze eigen omstandigheden daardoor ‘minder’ kunnen worden, maar het einddoel is hemels.

Ik wens u een gezegend 2010 en veel succes met uw goede voornemens!

Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

December 2009: Sneeuw

Afgelopen week viel de eerste sneeuw. Dat is altijd een bijzonder moment. De hele wereld wit, schoon en licht. Helemaal puur. We weten allemaal dat het maar even duurt en dan is dat witte alweer weg, of bevlekt geraakt. Maar toch; even, heel even mogen we genieten van een maagdelijk witte deken die over de wereld is gelegd. Net alsof God ons even wil laten zien hoe het ook kan. Die hele gemangelde wereld lijkt even perfect. Iedereen staat even stil om te kijken naar hoe mooi alles kan zijn. Hoe een eenvoudige boom opeens in goddelijke glorie mag staan. Hoe volwassen mensen opeens weer als kinderen door de sneeuw rennen. Alles vergeten in een witte wereld.

Totdat wij mensen weer een manier hebben gevonden om dat witte weer zwart te maken. Iets waar we met z’n allen al behoorlijk vaardig in geworden zijn.

Hoe snel de sneeuw weer vertrapt, zwart en glad wordt. We moeten zo snel weer verder, van de ene plek naar de andere. De tijd om stil te staan duurt maar even; soms slechts een minuut. Dan komen de zorgen alweer. Hoe kom ik op m’n werk? Groeit het ijs nu wel aan? Heb ik wel tijd om mijn voorruit te krabben? Wordt het glad? Is er wel gestrooid?

Want met deze mooie witte deken, komt ook de gebrokenheid van deze wereld weer haarscherp in beeld. Gladde wegen, stoepen en fietspaden. Valpartijen, ongelukken en zorgen. De tijdelijkheid voelt aan als eeuwigheid, met alle moeiten zo onoverkoombaar op ons netvlies gebrand.

De zware winterbanden van onze zorgen trekken diepe strepen door Gods glorieuze sneeuw…


Deze winter denk ik terug aan de witte toppen die ik in de zomer in Noorwegen heb gezien. Ook bedekt met die maagdelijke deken. Maar hier is er iets anders aan de hand. Hier wordt de kleine mens gedwongen om alleen maar te bewonderen. Van een afstand te moeten kijken, zonder aan te raken. Zonder het gevaar te lopen het te verpesten. Even los te zijn van al je zorgen. Dat is het echte doorkijkje naar de hemel.

Daar, op die hoog verheven toppen, laat God ons zien dat Zijn schoonheid de hele wereld eens zal bedekken.


Wij leven niet in een land waar veel sneeuw valt. Of waar de gevallen sneeuw lang blijft liggen. Wij krijgen dus maar een paar keer de kans om dit prachtige voorproefje te aanschouwen en bewonderen. Dus neem de tijd om te kijken. Om stil te staan. Te laat te komen. Alles te vergeten. Hem stil te danken voor dit doorkijkje naar de eeuwigheid.


En Hij, die in de hemel is gezeten, lacht.

José Lourens

Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Oktober 2009


Ongelooflijk hoe een marketing truc, zoals op dit moment de gratis ‘gogo’s’ bij elke €10,- aan boodschappen bij een bekende supermarkt, zo succesvol kan zijn. Ik was zelfs verbaast toen ik hoorde dat er bij een winkel in Zwolle (en wellicht ook in andere plaatsen) dranghekken geplaatst moesten worden om kinderen op afstand te houden. Deze plastic figuurtjes zijn namelijk zo populair dat bij de uitgang van deze winkels kinderen op je afgestormd komen om te vragen of ze je gogo’s mogen hebben.

Je ziet al snel allerlei vormen van ruilhandel ontstaan. Het is een school voor kids met een flink portie Hollandse koopmansgeest in de dop. Hoe gehaaid dat die kleintjes kunnen zijn om hun meest favoriete figuurtje te bemachtigen! Waar zouden ze dat toch van hebben?

Tja wij kunnen natuurlijk vol verontwaardiging ons hoofd schudden bij bankdirecteuren die, zelfs in tijden van crisis, zichzelf flink laten belonen. Hoe kun je nu een bonus krijgen als je bank overeind moet worden gehouden met staatssteun? Natuurlijk zullen ze worden beloond volgens afspraken en na hard werken, maar kom nu toch, wie betaald die bonus? De belastingbetaler? Is hun salaris dan al niet hoog genoeg? Blijkbaar is de cultuur van het ‘grote graaien’ nog lang niet voorbij. Laten we maar extra ‘balkenende norm’-dranghekken plaatsen voor die topbestuurders die zichzelf niet in de hand hebben!

Maar wees eerlijk, zijn we niet allemaal hetzelfde? Wie is er niet vatbaar voor de cultuur om ons heen? We willen toch allemaal zoveel mogelijk gogo’s? (lees: een mooi huis, een mooie auto en het liefst een mooie vrouw) Dat kost nu eenmaal geld.
We zijn zelfs bereid onszelf diep in de schulden te steken om dat te bemachtigen wat we zo graag willen hebben. Programma’s als ‘een dubbeltje op zijn kant’ komen dan ook niet uit de lucht vallen. Hoewel soms met zeer negatieve gevolgen vind ik het wel mooi dat we als mens allemaal voor die schat gaan. Die drijfveer om gelukkig te zijn is bij mensen echt enorm.

In de bijbel vergelijkt Jezus de hemel met een schat. Echt geluk en vrede is te vinden bij God.
Het is met het koninkrijk van de hemel als met een schat die verborgen lag in een akker. Iemand vond hem en verborg hem opnieuw, en in zijn vreugde besloot hij alles te verkopen wat hij had en die akker te kopen. (Mat 13:44)
Tja het is zoals dat vaak gaat met schatten, ze zijn verborgen, niet direct zichtbaar, je moet er naar op zoek. Bovendien moet je er een flinke hypotheek voor over hebben om de grond, waar die schat zich in bevind, te kopen. Dat laatste moet voor ons toch niet het grootste probleem zijn?

Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn. (Mat. 6:21)
Wat drijft jou en wat heb je ervoor over?
Ik ben op zoek naar de gouden gogo.

Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

September 2009


Zoals in vele zomers was het ook dit jaar verschillende keren in het nieuws: bosbranden. Bij Athene in Griekenland, bij Los Angelos in Californië en wat dichter bij huis in het bosgebied bij Schoorl. Het is bijzonder indrukwekkend hoe snel vuur in een droge omgeving, bij harde wind om zich heen kan grijpen. Het moet dan ook bijzonder beangstigend zijn als je dan vlakbij zo grote brand bent en het zicht wordt je ontnomen door de rook. Wie zou er dan niet hopen en bidden dat het vuur snel geblust kan worden of dat er een stevige regenbui losbarst?

In beide gevallen is het water dat nieuwe hoop geeft op een goede afloop. Water is trouwens wel vaker levensreddend. Voor een woestijnbewoner is het prioriteit nr 1 om te zorgen voor water. Zonder water geen leven. Als je verdwaalt en te weinig water bij je hebt heb je een groot probleem. Wie kent niet het beeld uit een (teken)film van een eenzame man snakkend naar water, terwijl de gieren hoog boven in de lucht cirkelen. Wat ziet hij daar in de verte? Een oase…of een Fata morgana?

In de bijbel wordt het zoeken naar de zin van het bestaan en de onrust die dat een mens kan brengen vergeleken met dorst. Geestelijke dorst. Ondanks een in de ogen van mensen succesvol leven, kan er een leegte of onrust in je hart zijn die geen mens ziet, maar die aan je knaagt. Je voelt je lusteloos en zonder energie. Misschien vind je een leuke baan, partner of hobby die je onrust wegneemt. Je dorst wordt als het ware gelest, je hebt ineens weer nieuwe energie gekregen. Maar na een tijdje komt die dorst weer de kop op steken. Niet dat de die baan niet meer leuk is, maar het is geen doel op zich. Zoals een mens steeds weer moet blijven drinken, blijft hij ook op zoek naar het doel in zijn leven.

Ik ben het levende water zegt Jezus in de bijbel. Wie het water drinkt dat ik hem geef zal nooit meer dorst krijgen. (zie Joh 4:1-42)
'Hierheen! Hier is water, voor ieder die dorst heeft. Kom, ook al heb je geen geld. Koop hier je voedsel en eet. Kom, koop voedsel zonder geld, koop wijn en melk zonder betaling. Waarom je geld besteden aan iets wat niet verzadigen kan?' (Jes. 55:1) Dit is een uitnodiging van de Jezus. Waarom zou je nog langer energie steken in dingen als het niet verzadigt?

Ons leven kan op een woestijnreis lijken, waarin we hopeloos kunnen verdwalen. Te kort aan water is het grootste probleem. Gekweld door warmte is elk beetje water welkom. Maar gewoon water lest maar heel even je dorst en dan heb je ook nog te maken met luchtspiegelingen.

Dorstig? Vraag om levend water.

Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

April 2009

‘Bella Vista’ is Italiaans voor ‘mooi uitzicht’. of voor de meer op Frankrijk georiënteerde vakantieganger zoals ik: ‘Belle vue’. In Frankrijk kom je nog wel eens borden tegen met ‘point de vue’ ofwel uitkijkpunt. Als ik dit bord tegenkom wil ik dan ook nog wel eens een eindje omrijden om van het uitzicht te genieten.

Bellavista is ook de naam van de straat waar onze kerk staat. Nu vind ik persoonlijk dat de straat waar onze kerk staat nu niet bepaald zijn naam eer aan doet. Integendeel: het braakliggende terrein tussen de kerk en het spoor is niet het idyllisch uitzicht waarvoor je 10 km omrijdt…
De kerk zelf is best een aardig gebouw, maar oogstrelend…smaken verschillen, maar er zijn mooiere gebouwen en kerken. Het mooie is ook niet te vinden in het interieur van de kerk, want dat is redelijk modern en functioneel. Toch vind ik het de beste straatnaam voor de straat waar onze kerk aan zou kunnen staan.

Uitzien kun je namelijk ook naar iets moois dat nog moet komen, zoals het uitzien naar een vakantie, bruiloft, geboorte enz. In de kerk geloven we dat het beste deel van het leven nog moet komen. Het leven op aarde is soms iets moois waar we van kunnen genieten, maar ook heel vaak vol met tegenslagen, teleurstelling en moeite. Hoe goed het mensen ook kan vergaan, toch herkent iedereen wel de gebrokenheid die deze wereld vaak kleurt.
In de kerk mogen we elkaar en anderen helpen en ondersteunen in zorg en moeite. Een schouder om op uit te huilen, praktische handen om te helpen, een luisterend oor als het nodig is. Ook zijn er momenten om samen te lachen en feest te vieren.

Jezus beloofd in de bijbel dat Hij terug zal komen en de wereld nieuw zal maken, zonder de moeiten die we nu kennen. Een aarde zonder beperking, verdriet, pijn en dood. Voor wie? Voor iedereen die het als een kado van Hem wil aannemen en erkent dat het nieuwe leven begint bij Jezus. Geen ingewikkelde toestanden van dingen die wel of niet moeten, nee gewoon een kado. Een populair opwekkingslied verwoordt dit heel mooi:

Dus kijk omhoog
en zie wat nog verborgen is,
maar wat beloofd is,
dat blijft in alle eeuwigheid.
En als je lijdt,
Weet dat het maar voor even is.
Als Jezus terugkomt,
Deel je in zijn heerlijkheid.

Het leven is als een reis, die begint bij de geboorte van elk mens. In de kerk geloven we dat God het doel van de reis is en dat de reis niet ophoudt bij de dood, maar dat we eens op een nieuwe aarde mogen leven. In de kerk aan de Bellavistastraat mogen we moe van deze reis, uitrusten en steeds weer op krachten komen en genieten van het mooie uitzicht die de bijbel ons schetst. Ook krijgen we instructies hoe we deze reis zo goed mogelijk kunnen verdergaan. We zijn er nog niet maar we mogen vol goede moed onze spullen weer oppakken en verder op reis gaan. Voor deze Bella Vista, wil ik zondags wel m’n bed uitkomen!

Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.


Soms zou het handig zijn een levensnavigatie te hebben. Toets je bestemming in: gewenste baan, gewenste burgerlijke status, gewenst huis, enz. Kies dan uit de gewenste route: snelste route, minst fysieke inspanning, vermijd hoge belastingen. Ik zie het al hemaal voor me.
Uw systeem geeft aan: “verkoop over 2 weken je huis bij makelaar X, die heeft klanten die graag uw type huis willen kopen in deze buurt. Bij bank Y kunt u het best een hypotheek afsluiten. Neem dan een spaarhypotheek met een rentevast periode van 5 jaar. “

Eigen keuzes
Net zoals het goed is een navigatiesysteem soms te negeren of uit te zetten om zelf je route te bepalen, is het ook goed dat we zelf keuzes kunnen maken in ons leven. Hoewel we allemaal wel eens verkeerde keuzes maken is zal niemand een gadget willen die ons precies verteld wat we moeten doen. Aan de andere kant is het zeker niet gek om na te denken over de bestemmingen die je in dit systeem zou willen invoeren. Hoe vaak maken we niet impulsief keuzes en denken we nauwelijks na over ons doel of motief.

Volgen
God plaatst de keuzes die we maken in een groter perspectief. Hij geeft de mogelijkheid voor een eeuwig leven vol geluk met Hem. De bijbel is hierbij het navigatiesysteem dat Hij geeft. Het is geen systeem die altijd bij iedere kruising zegt of je links, rechts of rechtdoor moet, maar die je vraagt om Jezus te volgen.

‘Jezus zei tegen hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij.’
Joh 4:6

Vertrouwen
In dit geval zijn er geen ‘meerdere wegen die naar Rome leiden’. Daar is de bijbel heel helder in. De route gaat soms via ‘the middle of nowehere’ en ook klinkt er regelmatig: ‘nu keren alstublieft’ als je de verkeerde kant op gaat. Zoals Truus de wegenkaart van Nederland beter kent dan ik, kent de Schepper van het leven de weg naar het leven ook beter dan ik. Daar kan ik op vertrouwen.


Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.