Hoofd menu
imageimageimageimage

Onder de titel ‘Bella Vista’, vindt u maandelijks een nieuwe column met verrassende vergezichten op het leven van alle dag. Door even stil te staan, dingen in een ander licht te plaatsen, kan het perspectief ineens veranderen en worden nieuwe contouren zichtbaar. Bella Vista betekent letterlijk ‘mooi uitzicht’ Dat is dan ook wat we in deze column graag willen doen: een mooi uitzicht schetsen.

Maart 2020: Na een hectische dag

Na een hectische werkdag in de supermarkt🏣 ,deel ik graag het volgende moment wat ik mocht beleven:

Het is druk. Overal zie en hoor ik klanten lopen. De één komt voor grote boodschappen, de ander voor een paar producten. De één neemt de tijd voor boodschappen en de ander is gehaast. Ik sta zelf midden in de winkel en ben bezig om een vak te spiegelen. Ik hoor om mij heen veel klanten die met elkaar praten. Het valt mij op dat het alleen maar over corona gaat. De één vindt dit ervan, de ander benadrukt weer zijn/haar mening. Over de aanpak. Over de politiek. Over de hamsteraars. Meningen die begripvol zijn, maar ook meningen die minder begripvol zijn. Meningen die geuit worden die soms haaks staan op hoe de aanpak gedaan wordt vanuit de politiek en RIVM.
Corona virus is op dit moment een onderdeel van de gehele samenleving. Het valt mij op hoe dit leeft onder de samenleving en zet mij hierover aan het denken.

Er loopt een vader met een kindje in de winkelwagen langs.
En opdat moment wordt ik diep van binnen geraakt😯
Op dat moment dat iedereen bezig is met zijn/haar mening over corona of het aanhoren van meningen, begint dit kindje te zingen!🙂Gewoon te zingen..... Uit volle borst! De tekst klopte niet helemaal, was dit kindje ook te jong voor!, Maar gewoon zingen! Een klein kindje wat gewoon begint te zingen! Zo mooi, niet dat het zuiver klonk, maar wat het kindje zong!
"Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw"

Het ontroerde me❤️ Ik werd er stil van. Is dit het niet wat wij grote mensen moeten doen? Gewoon stil zijn? Gewoon wachten? Gewoon de richtlijnen volgen? Vertrouwen hebben en tonen in de overheid, RIVM, GGD etc? En misschien wel het belangrijkste: handen vouwen in vertrouwen?

Lief kindje, ik heb dit nummer uit volle borst meegezongen in de auto naar huis! Bedankt voor je inspiratie! Ik ga dit delen. Zodat er nog meer mensen door jou geïnspireerd mogen worden!

Zingt u/jij uit volle borst mee?
Hoe kinderlijk mooi!❤️

https://youtu.be/KR250zrShFc


Freddy van Beesten
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.


 Juni 2018: Ochtendgloren

Deze week opende ik, tussen de bedrijven door, even mijn mail om te zien of er nog belangrijke berichten waren. Zoals altijd staat mijn mail vol met reclame, updates, berichten van de scholen en persoonlijke mail. Ik scande even snel door de berichten heen en mijn oog viel op een mail die naar alle leden van de GKV in Almelo was gestuurd met als kop; Nacht van het gebed in Almelo. Ik klikte door met de gedachte in het hoofd; nacht? Mij niet gezien, kunnen ze dat niet gewoon overdag doen? Een heel logische reactie voor iemand zoals ik. Ik ben namelijk geen ochtendmens, geen avondmens maar een slaapkop, liefst negen uur slapen per nacht, al kom ik daar maar zelden aan.
En toch liet mijn eigen ‘kort door de bocht’ reactie mij niet los. Ik pakte mijn mail er op een rustiger moment nog maar eens bij en bestudeerde de mail over de Nacht van het gebed. Mijn oog bleef steken bij het verhaal in het bericht van Jummai uit Nigeria, na een aanval op haar dorp: “Elke avond zijn we bang dat we ’s nachts wederom worden aangevallen. ’s Ochtends dank ik God telkens opnieuw voor Zijn bescherming.” Oei, dat voelde heftig en ik schaamde me omdat ik mijn eigen nachtrust blijkbaar belangrijker vond dan het bidden voor deze vrouw die elke nacht in angst leeft en niet weet of ze de ochtend zal halen. En hoeveel mensen zijn er niet wereldwijd die vervolgd worden omdat ze christen zijn en vaak elke dag én nacht in spanning leven?
De duisternis van de nacht wordt vaak verbonden met het slechte in de wereld. En dat is best logisch omdat er dan veel dingen gebeuren die ‘het daglicht niet kunnen verdagen’. Ook merk je dat mensen met psychische moeiten vooral in de nacht piekeren en de slaap niet kunnen vatten. De nacht kan iets bedreigends hebben en wat kijk je dan uit naar de ochtend die je nare gedachten en gevoelens naar de achtergrond verdrijven.
In de bijbel wordt het ontstaan van de wereld beschreven (Genesis 1). Wat is het mooi om te lezen dat God als eerste zorgde voor licht. Blijkbaar kan niets of niemand leven zonder licht. Ik moet ook denken aan het begin van het Bijbelboek Johannes waarin staat; “In het begin was Gods zoon er al (….) Al het leven komt van hem. Het leven dat hij brengt, is het licht voor de mensen. Hij is het licht dat schijnt in het donker en het licht heeft gewonnen van het donker” (Johannes 1-1-5). Wat een troost mag dat zijn voor mensen die geloven in Jezus. Te weten dat de duisternis en het slechte nooit zal overwinnen, hoe moeilijk het op dit moment ook is. Maar wat heb je het nodig dat ook anderen je helpen in de strijd en voor je bidden dat je kracht mag krijgen om vol te houden. Wat is het nodig dat ik ook bid voor hen!
Ik besef maar al te goed hoe vaak ik heerlijk en onbezorgd kan slapen om vervolgens uitgerust aan de nieuwe dag te beginnen. En dat op mij in laten werkend, kon ik niet anders dan vrijdagavond aansluiten bij een deel van deze gebedsbijeenkomst. Zeker, ik was de hele dag druk geweest en was het liefst in bed gekropen maar ik voelde ook dat ik geen goed excuus had om niet te gaan. En het voelde zeker niet als een verplichting want wat was het goed om met elkaar aandacht te hebben voor de persoonlijke verhalen van christenen in verschillende delen van de wereld en voor hen te bidden. En wat voelt het dan rijk dat we dit in alle rust ín de nacht met elkaar konden doen.
Dus mocht u deze week lekker in bed kruipen om te slapen, denk dan aan hen en bid voor al die mensen die zich opmaken om weer een nacht te doorstaan. Slaap lekker!

Leonie Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Maart 2018: Some things last


Ik houd van muziek.
Op de achtergrond, wanneer ik iets anders aan het doen ben; meebrullend in de auto of zingend in de kerk. Als ik schrijf, heb ik graag instrumentale muziek op de achtergrond – het liefst soundtracks van films. Hoewel ik de muziek niet echt hoor, stimuleert het mijn fantasie toch meer dan stilte. Een mooi voorbeeld is dat ik eens dacht de hele soundtrack van een film aangezet te hebben, niet beseffend dat het één nummer van die soundtrack was, alleen dan zo’n twintig keer achter elkaar. Na ongeveer een uur, keek ik op van mijn schrijfwerk en dacht ik: ‘Hé, heb ik dat nummer niet al gehoord?’ Blijkbaar is het dus niet altijd nodig dat ik er bewust naar luister; de aanwezigheid is genoeg.

Het bijzondere van muziek is, dat het steeds opnieuw iets in mij los kan maken. Het is dat geweldige samenspel van melodie en tekst, soms zo ongelooflijk knap met elkaar verweven, dat de muziek de tekst overneemt en andersom.
Het gebeurt ook regelmatig dat ik door één zin opeens geraakt wordt. De manier waarop iets wordt gezegd, verwoordt opeens mijn eigen blijdschap, verlangen of pijn. Soms was ik me er niet eens van bewust dat het in me leefde, tot de muziek het voor me zegt. Dat ontroert me dan enorm.

Laatst reed ik van mijn werk naar huis, met een inmiddels overbekende CD van Tom Odell op de achtergrond. Ik was de woorden gedachteloos aan het meezingen, terwijl ik in de gebruikelijke file terecht kwam. En opeens hoorde ik woorden, alsof ik ze voor het eerst hoorde, steeds sterker herhaald in het nummer.
   Tell me some things last.
Zeg me dat sommige dingen blijvend zijn.
Het verlangen dat die vijf woorden uitsprak, maakte mij opeens verdrietig. De zanger zingt over een relatie met een persoon, maar ik hoor hier opeens een heel ander verlangen in. Een soort verlorenheid, die mij doet denken aan de verlorenheid van zoveel mensen op aarde, die hun levens leven zonder misschien te weten waarom of waarvoor.
   Tell me some things last.
Ik had opeens medelijden met de zanger, en met al die miljarden mensen die datzelfde verlangen misschien wel uitroepen. Vertel me dat sommige dingen blijvend zijn. Laat er meer zijn dan dit leven, hier en nu. Ik besefte dat het nummer ‘Heal’ heette. Heal me, zingt de zanger meer dan eens. Genees mij.
En dan stijgt dat nummer, dat gaat over aardse relaties tussen mensen, opeens boven zichzelf uit en begin ik deze woorden te bidden, voor mezelf en voor al die mensen die niet verder zien dan het hier en nu.
Genees mij. Genees ons. Genees hen.
Er is er maar Eén die genezen kan, die Zichzelf geneesheer noemt. Eén Persoon die je belooft dat er inderdaad dingen zijn die blijvend zijn. Dat Hij blijvend is, en wij met hem.
Hij wil genezen, Hij wil dat je leeft in Zijn koninkrijk – nu al. Hij wil je hoop geven!

Wanneer ik weer optrek in de stroom van andere auto’s, voel ik me toch wat verward. Denkend aan al die mensen die Hem niet kennen, niet willen kennen misschien, en toch met die levensvragen, die leegte, rondlopen. Hoe moet ik hen ooit bereiken? Hoe kan ik hen laten zien dat er inderdaad meer is, dat er inderdaad genezing is? Hoop, Liefde, eeuwigheid…

Bidden. Dat doe ik.
Maar ik moet ook getuigen. Laten zien, laten horen. En daarin moet ik dapper zijn, volhardend, soms misschien wel dwaas lijkend.
Ik heb het antwoord op die vragen, ik weet wie er genezing geeft. Hoe kan ik dat dan voor mezelf houden?
Even lijkt het heel groot. Al die miljarden mensen die Hem niet kennen. Dan, als de zanger voor de laatste keer zijn Tell me some things last… zingt en het nummer eindigt, weet ik dat het niet zo groot is. Dat ik op mijn eigen plek mag getuigen. Want God brengt wel mensen op mijn pad, Hij geeft me wel gelegenheden om te vertellen. Als ik mijn ogen open houd, als ik mijn hart laat aanspreken, dan zal ik zien welke kansen Hij aan mij zal geven. Zoals Gods Geest mij tijdens die doodgewone terugreis, meezingend met overbekende woorden, me opeens deed denken aan al die verloren mensen. Zíjn mensen.
Hij vraagt niet van ons dat wij alle problemen van de wereld oplossen. En als je je daarop richt, zul je nooit aan het werk gaan, omdat het veel te groot is. Hij vraagt je te doen wat je kan, en als jij Hem er om vraagt, zal Hij je gelegenheden geven om te getuigen.
Zonder twijfel.
Dan kunnen wij laten zien, aan wie wij tegenkomen dat sommige dingen blijvend zijn en dat er genezing is. Bij Hem, die zo ongelooflijk graag wil genezen!

‘Erken Christus als Heer en eer Hem met heel uw hart. Vraagt iemand u waarop de hoop die in u leeft gebaseerd is, wees dan steeds bereid om u te verantwoorden.’
1 Petrus 3:15


José Runhaar
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Februari 2018: One size fits all



Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik kan echt genieten van de verscheidenheid tussen mensen. We hebben als mensen dezelfde bouwstenen en toch zijn we allemaal zó verschillend. Lang of kort, dik of dun, blank of bruin, het komt allemaal voor.   
Soms is er enige herkenning van familieleden met vergelijkbaar DNA en helemaal als het tweelingen zijn, maar helemaal hetzelfde zijn we nooit. Wat een creativiteit van onze Schepper!

Daarom viel me de afgelopen tijd iets op. Al speurend op internet naar wat leuke kledingkoopjes kwam ik een bijzondere maat tegen; de maat 'one size fits all'. Dat het idee bestaat dat we allemaal hetzelfde aan zouden kunnen, werkt me toch enigszins op de lachspieren. Ik ben zelf namelijk niet al te groot en vrij tenger en ik ken zeker ook vrouwen die het tegenovergestelde zijn. Het idee dat we dan allemaal in hetzelfde kledingstuk zouden kunnen passen, lijkt me verre van reëel en hilarisch als we het zouden uitproberen. Een jurkje is voor de één bijvoorbeeld een soepjurk en voor de ander een minirokje. Dat het ons allemaal goed zou passen, dat bestaat echt niet.


 
Ik merkte ook dat deze woorden 'one size fits all' me tot nadenken bracht. Namelijk over de vraag; is God er voor iedereen? Is God degene die daadwerkelijk past bij iedereen?
Wij als mensen hebben zeker voorkeur voor bepaalde personen en niet met iedereen voelen we een 'klik' en laat staan dat we met iedereen een relatie zouden kunnen aangaan. Ook als ik kijk naar onze kerkelijke gemeente zie ik een grote diversiteit van mensen maar het is toch niet helemaal een afspiegeling van de mensen in de maatschappij. Ze zeggen weleens; ‘soort zoekt soort’, en daar zit zeker een kern van waarheid in.

Als we de bijbel lezen, zien we dat in het gedeelte van het ‘Oude Testament’ God een plan had met een bepaald volk; de Israëlieten. God sloot met hen een verbond. 
In het ‘Nieuwe Testament’ verandert dat. Als Jezus naar de aarde komt, komt hij niet voor een aantal mensen, voor een bepaald ras of voor mensen uit een bepaald gebied. De deuren naar God gaan voor iedereen open. In Johannes 3:16 staat waarom dat gebeurt; ‘Want alzo lief had God de wereld gehad, dat hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft”.
God houdt van alle mensen op een onvoorwaardelijke manier. Hij laat aan iedereen Zijn genade zien. God houdt op een voorwaardelijke manier alleen van die mensen die geloven dat Jezus Christus hun Heer en Redder is. Dan zal je Gods liefde eeuwig ervaren.

Iedereen krijgt Gods liefde en genade aangereikt, zijn liefde en genade ‘fits all’. Ben je bereid om dat cadeau aan te nemen?        

Leonie Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

 

Januari 2018: Gelukkig nieuwjaar!

Hoe vaak heb je bovenstaande in de afgelopen dagen gezegd?
Het klinkt zo mooi, en je zegt het zo makkelijk tegen een ander.

Soms, als ik weet dat iemand in een moeilijke of verdrietige tijd zit,
zeg ik heel bewust ‘de beste wensen’, oftewel: ik wens je het beste voor 2018.
Dan klinkt ‘gelukkig nieuwjaar’ wat te gemakkelijk en lijkt het niet gepast.

Hoezo gelukkig nieuwjaar als je net bij een graf hebt gestaan?
Hoezo gelukkig nieuwjaar als je financieel aan de grond zit?
Hoezo gelukkig nieuwjaar als je te horen hebt gekregen dat je ernstig ziek bent?
Hoezo gelukkig nieuwjaar als je relatie stukgelopen is?
Hoezo gelukkig nieuwjaar als … vul het zelf maar in!
Elk realistisch mens weet toch dat geluk niet te koop is en het leven niet maakbaar is.

En toch….

Als je bij Jezus hoort is 2018 onder alle omstandigheden bij voorbaat een gelukkig nieuwjaar!

De bijbel leert ons zelf wat echt geluk is, lees maar mee in Mattheus 5 (NBV): 

1 Toen hij de mensenmassa zag, ging hij de berg op. Daar ging hij zitten met zijn leerlingen om zich heen. 2 Hij nam het woord en onderrichtte hen:  3 ‘Gelukkig wie nederig van hart zijn,  want voor hen is het koninkrijk van de hemel.  4 Gelukkig de treurenden,  want zij zullen getroost worden.  5 Gelukkig de zachtmoedigen,  want zij zullen het land bezitten.  6 Gelukkig wie hongeren en dorsten naar gerechtigheid,  want zij zullen verzadigd worden.  7 Gelukkig de barmhartigen, want zij zullen barmhartigheid ondervinden.  8 Gelukkig wie zuiver van hart zijn,  want zij zullen God zien.  9 Gelukkig de vredestichters,  want zij zullen kinderen van God genoemd worden.  10 Gelukkig wie vanwege de gerechtigheid vervolgd worden,  want voor hen is het koninkrijk van de hemel.  11 Gelukkig zijn jullie wanneer ze je omwille van mij uitschelden, vervolgen en van allerlei kwaad betichten. 12 Verheug je en juich, want je zult rijkelijk worden beloond in de hemel; zo immers vervolgden ze vóór jullie de profeten. 

Als je bovenstaande leest is dat niet het eerste waar je aan denkt als je tegen een ander zegt ‘gelukkig nieuwjaar’, soms juist integendeel!

En toch…

Hoe je weg ook gaat, wat er ook gaat gebeuren in 2018 Hij is erbij!

Geen gemakkelijke woorden, geen ‘zoethoudertje’, maar Zijn liefdevolle zorg!

Wat een geluk!
Wat een gelukkig nieuwjaar!


Gerda den Ouden
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

December 2017: Moed

Vorige week heb ik weer eens een bezoekje aan de tandarts gebracht. En net zo als zoveel mensen ben ik blij dat het weer voorbij is. Ondanks het feit, dat ik toch echt niet kan zeggen dat ik traumatische ervaringen heb aan een tandartsbezoek, lig ik toch niet echt ontspannen in de stoel. Held.
Vandaag las ik op internet een verhaal over twee arme chinese jongens van een jaar of 9, die hun ouders misten. Om bij hun ouders te komen, die in een andere provincie werken, kropen de jongens in een holte in het onderstel van een bus. Ze werden 80 kilometer verderop ontdekt bij een controle op de bushalte. Ze waren gelukkig ongedeerd. Hoe schrijnend deze situatie ook is, ik ben onder de indruk van hun moed. Het is het enorm inspirerend om te lezen of te kijken naar moedige mensen. Mensen die grote moed laten zien, stellen me in staat mijn eigen problemen te relativeren. Waar andere mensen stoppen en zeggen dat iets niet mogelijk is gaan deze mensen door. Ze gaan door tot ze hun doel gehaald hebben en stoppen niet bij de eerste tegenslag. Van zulke moed krijg je energie.


Moed is de bereidheid de confrontatie met lichamelijke pijn, tegenslag en levensbedreiging, onzekerheid, angst en intimidatie aan te gaan en te doorstaan.
Wikipedia


Toen ik nadacht over moed, moest ik ook denken aan Nick Vujicic. Een Australisch man zonder armen en benen. Deze man is compleet afhankelijk van hulp van anderen. Maar zelden heb ik video’s van mensen gezien die zo moedig en inpirerend zijn als die van hem. Hij werd aangemoedigd door zijn ouders om ‘muren in deuren te veranderen’. Zie niet alles als bedreiging, maar als kans. En hoewel hij het zwaar heeft gehad, zeker op school, heeft hij zijn bedreiging, zijn misvormd lichaam omgevormd tot kans.Hij is een groot spreker en motivator, en er zijn vele video’s van hem op internet te vinden. https://youtu.be/6P2nPI6CTlc


Ware moed lijkt op een vlieger; in plaats van hem neer te werpen doet een tegenwind hem juist stijgen.
John Petit-Senn


Moed gaat nog een stuk verder als het voor een ander wordt ingezet. Om uit liefde voor de ander jezelf, je eigen belangen opzij te zetten, of zelfs hun leven te wagen, daar is grote moed voor nodig. Ik denk daarbij aan Willem van Oranje en talloze oorlogshelden. Toen ik even ging googelen op Nederlandse helden viel het mij op dat ik buiten oorlogshelden eigenlijk alleen sport- en televisiehelden tegenkom. Zonder iets af te doen aan hun prestaties, is er maar zelden sprake van zelfopoffering. Blijkbaar zijn ook moeilijke omstandigheden nodig om zulke helden te laten opstaan.
In de Bijbel worden ook helden genoemd, de zogenaamde geloofshelden, bijvoorbeeld: Abraham, Jozef en David. Maar mijn grootste held is Jezus. Zijn hele leven op aarde werd gekenmerkd door zelfopoffering. Zijn goddelijke eer heeft Hij afgelegd en is mens geworden. Vanaf zijn geboorte was Hij in gevaar. Hij werd gehaat, geïntimideerd, verzocht door de Duivel, Hij ging zijn angst niet uit de weg. Maar Hij zei: niet mijn wil maar Uw wil geschiede. Hij werd geslagen en is gekruisigd. Lichamelijk een van de wreedste mogelijke martelingen die de mens bedacht heeft. 2017 12 01En Hij is door God verlaten. En waarom? Omdat Hij mij liefheeft, omdat Hij ons liefheeft. Om de straf te betalen die wij verdiend hebben. Ik kan alleen maar stil zijn van aanbidding.
Deze Jezus inspireert nog dagelijks honderden miljoenen mensen die Hem willen volgen. Soms in heel moeilijke situaties waarin het volgen van Jezus niet zonder gevaren is. Sterker nog Jezus vraagt van ons om niets of niemand in je leven belangrijker te vinden dan Hem. Daar is moed voor nodig. Veel meer moed dan voor de tandarts.


God zelf geeft ons moed en kracht om vol te houden. En ik bid dat God jullie zal helpen om het voorbeeld van Jezus Christus te volgen.
Rom 15:5

Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

November 2017: Een donker dal

 

‘Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want u bent bij mij.’2017 11 02

Ik ben benieuwd van hoeveel mensen dit de favoriete Bijbeltekst is. Het is een bijzonder krachtig getuigenis, dat is zeker. Ikzelf vind het een prachtige tekst. Er spreekt zoveel geloof en vertrouwen uit; ongelooflijk.

Dit kunnen zeggen wanneer je in een donker dal loopt, dat is alleen wel wat anders. Een tijd terug bevond ik me in een donker dal. Net nadat ik op een bergtop in mijn geloof had gestaan, crashte ik er af. Het was alsof de duivel me als persoonlijk doelwit maakte. Ik was zo dicht bij God, had voor het eerst gezien wie Hij echt was en wie ik mocht zijn, in Hem. En een paar weken later leek mijn geloof compleet te zijn verdwenen. Dat verbijsterde me en het beangstigde me. Het was een samenloop van omstandigheden, denk ik. Thuis waren er flink wat zorgen, wat mijn geloof ook op de proef stelde. En ik begon ontzettend bang te worden, voornamelijk ’s nachts. Bang voor God, bang voor de dood. Zonder het te beseffen, ging ik God op een afstand houden. Een deel van mij wilde niet meer geloven, niet als het me zoveel pijn en moeite kostte. Ik hield God verantwoordelijk voor alles wat er niet goed was in mijn leven. De moeiten, mijn angsten, de geestelijke afstand… Ik begreep niet waarom mijn gebeden om kracht, genezing en nabijheid van God niet verhoord werden. Ik vroeg toch om dingen die bij Hem pasten? Waar was Hij?

Tijdens een vrouwenweekend, een paar maanden later, ging het over loslaten. Er zijn zoveel dingen die je ongelukkig maken, leugens waarin je blijft geloven, omstandigheden die je niet kan veranderen. Je mag ze loslaten. Je mag ze aan je Vader geven. De spreekster gaf ons een soort opdracht. Schrijf al die dingen die je los wilt laten op een briefje en leg ze bij het kruis neer. Er stond een kruis, voorin. Ze zei: ‘Elke keer als je in de toekomst deze dingen weer wilt vastpakken, kun je jezelf er aan herinneren dat je het bij het kruis hebt gelegd. Je hebt het echt aan God gegeven.’ Een prachtig beeld en iets waar ik meer dan aan toe was. Ik schreef een heel papier vol met zaken die ik los wilde laten. Al schrijvend kwam er veel pijn naar boven. Tenslotte vouwde ik het briefje op en legde het aan de voet van het kruis. Maar weglopen kon ik niet. Heel bizar. Ik kon het gewoon fysiek niet. Ik ging zitten bij het kruis, starend naar het briefje met al die dingen die ik wilde loslaten, maar niet kon loslaten. Het enige wat ik nog kon was verschrikkelijk huilen.
Gelukkig kwam er al snel iemand van het gebedsteam naar me toe. Ik vertelde haar dat ik niet wist hoe ik het los moest laten, want…zo besefte ik opeens, dat zou betekenen dat ik er zelf niets meer mee mocht doen. Dat ik het echt aan God over moest laten. Een God die mijn gebeden niet verhoorde. Een God die mensen maar liet lijden. Voor mij was Hij niet langer een Vader. Ik besefte dat ik God niet vertrouwde. De vrouw vroeg me of ik dat ooit tegen God had gezegd. Nee, natuurlijk. Dat doe je toch niet? Hoe kon ik het lef hebben om tegen God, Die Zijn eigen Zoon naar de aarde had gestuurd voor mijn zonden, te zeggen dat ik Hem niet vertrouwde?(Beetje vaag, natuurlijk, alsof God niet allang wist wat me bezighield, maar het echt uitspreken was toch anders.)
We gingen bidden. De vrouw bad voor mij en ik kwam redelijk tot rust. Tot ze zei: ‘Nu wil José iets tegen u zeggen…’ Nee, dat wilde José helemaal niet. Maar ik wist dat het goed zou zijn. Dat het er misschien maar gewoon uit moest. Het duurde echt lang voor ik de woorden uit mijn mond kreeg. Nauwelijks verstaanbaar, zo snel mogelijk, gooide ik het eruit. ‘Ik vertrouw U niet.’
Er kwam geen bliksemschicht uit de hemel. Er kwam geen leegte of enorm schuldgevoel. In tegendeel. Er kwam een rust, die ik niet eerder heb gevoeld. Nu de woorden eindelijk uitgesproken waren, voelde ik werkelijk meteen de last van mijn schouders verdwijnen. Alsof God zei: ‘Hè hè, meisje, nu laat je Me eindelijk in je hart. Leg het maar bij Mij neer. Ik kan het hebben.’
Mijn ogen waren open gegaan. Al die gebeden die ik als niet verhoord (niet gehoord, zelfs) had beschouwd, waren leeg geweest. Ik had God wel om uitkomst gebeden, maar Hem toch op afstand gehouden. Ik had zelf gestreden, zelf gewerkt en mijn lasten niet aan Hem toevertrouwd. Want ik wilde zelf zo graag de controle houden. Zelfs toen het bleek dat ik dat helemaal niet kon. Ik wilde de regie houden. En het moment dat ik besefte dat ík de reden was van die afstand tussen Hem en mij, verdween die afstand.
Wat werd dat een heerlijk weekend. Er kwam weer licht en ruimte in mijn hart. Mijn angst en pijn verdwenen. Ik ging naar huis – een ander mens.
Veranderden mijn omstandigheden? Verdwenen al onze problemen?
Nee.
En toch was alles anders. Ik kon verder. Ik liep niet langer alleen. Ik vreesde geen gevaar meer, want God was bij mij. Werkelijk, geloof me, als je alles aan God geeft, voel je je zoveel lichter! Je omstandigheden kunnen dan misschien hetzelfde blijven, toch verandert dan alles. Want je hoeft niet langer sterk te zijn. Je hoeft niet langer alleen te lopen. Je hoeft niet langer bang te zijn. God draagt je! Zijn stok en zijn staf, zij geven je troost!

Langzaam maar zeker, veranderde er toch wat. De moeiten die er waren, werden minder. Opeens kwamen er kansen en mogelijkheden die ik nooit had kunnen bedenken. Oplossingen, die ik zelf nooit zou hebben bedacht.
Als je werkelijk alles aan God geeft en er op vertrouwt dat Hij echt betrokken is op jouw leven, dan ga je ook zien dat Hij aan het werk is. Misschien veel langzamer of op een heel andere manier dan jij had gewild. Maar zou God, Die de levens van alle mensen (die hebben bestaan, nu bestaan en zullen bestaan) door en door kent, niet veel beter weten wat goed voor je is dan jijzelf?

Voor mij is nu de periode van terugkijken aangebroken. Heerlijk. Nu de rust is weergekeerd en het dal achter de rug is, kan ik zien wat er zich heeft afgespeeld. Kan ik zeggen wat ik geleerd heb. Hoe ik misschien dat donkere dal wel nodig heb gehad om God te leren vertrouwen. Om te weten, echt te weten, dat God bij me is.
Ik wens niemand een donker dal toe. Het is zwaar om door het dal te moeten, zelfs als je je gedragen weet door God. Het is moeilijk als je het eind van het dal niet langer kunt zien. Het is ondraaglijk als mensen om je heen lijden en jij ze niet kunt helpen.

Maar toch…ik geloof werkelijk, dat als je weet dat God bij je is, dat je dan verder lopen kan. Echt.

‘Houd vol, houd vol.
Hij laat niet los.
God is voor ons, God is naast ons
God is altijd om ons heen.
Laat maar komen, wat hierna komt.
Want Hij laat ons nooit alleen.’

Houd vol.

Jose Runhaar
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Oktober 2017: Toppunt

Het is een rustige zaterdagmorgen als ik op mijn gemak de krant lees met een kopje thee erbij. Een fijn begin van een vrije dag. 2017 10 01Tegelijkertijd voelt het contrasterend met het nieuws wat er in de krant staat; conflicten, oorlogen en natuurgeweld. Allemaal ellende van deze wereld waarvan maar een klein deel deze ochtend de krant heeft gehaald. Hoe blij kun je dan zijn dat je in een land woont waar vrede is en waar je kinderen zonder enige belemmeringen spelen met Lego. Tegelijkertijd besef ik maar al te goed hoe kwetsbaar we als mens zijn en dat spanningen tussen mensen of landen snel kunnen uitgroeien tot meer.

Ellende in de wereld, houdt het je bezig? Of je gelovig bent of niet, vraag je je wel eens af waar God dan is? En ondanks dat we het relatief goed hebben, hebben we allemaal onze eigen portie aan moeilijkheden. Ellende in je eigen leven. Vraag je je wel eens af waar God dan is?
Het kan zo moeilijk zijn om te geloven omdat we weinig zien of begrijpen van God. Misschien heb je Hem al lang geleden vaarwel gezegd, misschien heb je God nooit ervaren of gekend. Misschien leef je dicht bij hem en blijft het soms een worsteling.
Op de vraag: ‘waar is God dan?’ wil ik een mooi beeld met jullie delen die ik onlangs in een preek van Ds. Wagenaar hoorde.

We willen in ons leven zo graag op ‘de top’ staan; dat het goed in ons leven gaat, dat we zelf de regie kunnen voeren en we ons kunnen ontwikkelen. We leveren vaak veel inspanningen om dat te bereiken. Vergelijk het maar eens met het maken van een bergwandeling. Het doel van de wandeling in de bergen is om de top te bereiken. Daar ploeter je voor omhoog. Hoe heerlijk is het als je dat punt eenmaal bereikt hebt. Zo kun je je ook in je eigen leven voelen dat je ‘het gemaakt hebt’. Je op de top van je kunnen staat en dat niets of niemand je meer kan tegenhouden. Hoe moeilijk kan het dan zijn als er iets in je leven gebeurt waardoor je naar beneden stort. Hoe boos kun je dan zijn op God, dat hij toelaat dat dit gebeurt. Of ben je gefrustreerd omdat je nooit de kansen hebt gekregen om überhaupt boven te komen.
Maar God vraagt niet van ons dat we alles doen om de top te bereiken. God vraagt van ons dat we onszelf plaatsen onder Zijn leiding. Dat vraagt een hele andere houding van ons en wat is dat moeilijk. Wat is het tegenstrijdig aan onze tijd en cultuur om ons klein te maken. God heeft een belofte gedaan dat hij aan de ellende van deze wereld een eind zal maken maar tot die tijd mogen we onder Zijn bescherming leven. Wil je je daaraan overgeven of wil je zelf de regie houden?

God vormt ons door alles wat we meemaken, door ellende die we meestal als mensen zelf veroorzaken. Is het je wel eens opgevallen dat er op de top van de berg niets meer groeit? Dat alles rotsig is en je overgeleverd bent aan de grillen van de natuur? Dat je stevig moet staan en sterk moet zijn om daar te overleven? Er is geen water op de top zodat er iets kan ontstaan. Nee, het water stroomt weg van de toppen naar de dalen. En juist daar in die dalen kan er zoveel moois groeien, indrukwekkende bloemen en mooie graslanden. Ook wij kunnen alleen maar groeien als we kwetsbaar kunnen zijn, dat kan alleen in de beschutting van het dal. God gebruikt de vruchtbare dalen om ons te vormen. In een heftige, pijnlijke periode in ons leven, heb ik ervaren hoe zwaar het kan zijn om in een dal te zitten, maar ik heb ook gemerkt dat deze ervaring mij verandert heeft. Je wordt er een ander mens van en hoewel ik het liever niet meegemaakt zou hebben, is het niet alleen slecht voor me geweest. Bovenal heb ik ervaren dat we in onze ellende niet alleen staan. Voordat Johannes de openbaringen kreeg over het einde van deze wereld zag hij Jezus in een droom. Johannes schrok hevig door zijn machtige verschijning en viel languit op de grond. Maar Jezus kwam naar hem toe en legde zijn rechterhand op hem en zei: “Je hoeft niet bang te zijn” (Openbaring 1:17). Dat is wat God doet. Dat is waar God is. Hij legt zijn hand op je schouder. Laat je die hand toe of duw je hem weg?

2017 10 02




Mag Zijn hand

voor je zijn
om je de weg te wijzen
Rondom je
om je te beschermen
Onder je
om je op te vangen
Boven je
om je te zegenen

 

 

Leonie Kuiper,
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

September 2017: Samen één

Deze zomer waren we wegens omstandigheden een keer niet in het buitenland op vakantie. We genoten dit jaar we van de rust en de natuur in onze eigen land. Dat is niet iets wat onze voorkeur heeft, maar we zijn er wel achter gekomen dat ook Nederland mooie plekken heeft.

2017 09 01We mochten van Gods prachtige schepping genieten tijdens onze veelvuldige wandelingen.
Voorgaande vakanties was het altijd een uitdaging om op zoek te gaan naar een kerk waar we ook iets van de dienst kunnen volgen. Er zijn jaren geweest waarop we geen geschikte kerk konden vinden (een Franse dienst is voor ons abracradabra). Dan zorgden we dat we een Nederlandse dienst op onze laptop hadden staan. Op die manier voelden we ons ook op onze vakantiebestemming verbonden met onze medegelovigen.

Deze zomer was het niet zo moeilijk om een kerk te vinden. We zijn beide zondagen naar de dienst in Venlo geweest. Een gemeente van maar zo’n 80 leden. De sfeer was heel gemoedelijk en het was duidelijk te zien dat de mensen erg verbonden zijn met elkaar. Gebedspunten werden in de dienst aan de gemeente gevraagd en je hoefde maar even je hand op te steken om te noemen waar je graag voor wilde bidden. Mooi om te zien. Een kleine gemeente zorgt ervoor dat je het echt samen moet doen, samen één moet zijn. Iedereen moet meebouwen aan Gods kerk. Natuurlijk is dat ook zo in elke andere kerk. Immers, God vraagt dat we allen actief zijn in Zijn kerk. Maar in een kleinere kerk is dit nog noodzakelijker.


Vorige zomer gingen we in Grenoble (Frankrijk) naar de kerk. Daar was een internationale dienst, geleid door een Engelstalige voorganger. Het was ontzettend verhelderend en verrassend hoeveel verschillende kerkelijke richtingen bij elkaar in een zaal zaten. Samen dienden en eerden we God. Met elkaar genoten we van het avondmaal. De gang van zaken was niet zoals ik het hier in Almelo gewend was en dat was wel even wennen. Maar er was een spontane sfeer en ik voelde me er echt welkom.

Wat was het bijzonder om naast elkaar en met elkaar in de kerk te zitten, te zingen en te bidden en te voelen hoe alle verschillen tussen de aanwezigen weg vielen. Hier voelde ik echt de verbondenheid als christenen. In deze kerk waren we echt samen één, zoals God het bedoeld heeft. Zoals al staat in het begin van Efeziërs, in de groet van Paulus: Van Paulus, door Gods wil apostel van Christus Jezus, aan de gelovigen die één zijn in Christus Jezus.
Het is Christus die ons als gelovigen, wereldwijd, met elkaar verbindt. En dan vallen verschillen weg.

Het is een geschenk dat we in Nederland gemakkelijk naar de kerk kunnen. Genoeg kerken te vinden. In het buitenland hebben de mensen die keuze vaak niet. Ze zijn allang blij dat ze bij elkaar kunnen komen om God te eren. En zaken als: Opwekking of psalmen? Hoe moet de liturgie er precies uitzien? Orgel of band? Wel of niet een formulier voor het avondmaal? Zijn dan meestal geen discussiepunten.
Ja, zoveel kerken in Nederland om uit te kiezen. Een geschenk, maar wellicht ook een valkuil. Zijn we soms niet teveel bezig met randzaken in de kerk en minder met waar het echt om draait? Waarom is het in Grenoble mogelijk om met zoveel verschillende kerkgenootschappen samen te komen en splitsen wij ons hier in Nederland nog steeds?
Moeilijk, want niet iedereen is hetzelfde of denkt en ervaart hetzelfde. Maar laten we in alles het oog op het belangrijkste niet vergeten: Het is Jezus Christus die voor ons stierf en Gods genade die ons met elkaar verbindt, ons allen! En ik weet dat we straks samen als één voor Gods troon mogen zingen tot Zijn eer. Daar zie ik naar uit!

Uit ieder volk verkoren,
Toch in haar Heiland één,
Is zij door Hem herboren,
Blijft dit haar kracht alleen:
één Geest, één vast vertrouwen,
één doop, één heilge dis,
één Heer, op wie te bouwen
haar troost en rijkdom is.

Gerdien Nijland
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

 

Augustus 2017: Belofte

 

God zal zijn waarheid nimmer krenken,2017 08 01

maar eeuwig zijn verbond gedenken.
Wat Hij beloofd heeft, blijft van kracht
tot in het duizendste geslacht.
't Verbond met Abraham, zijn vrind,
bevestigt Hij van kind tot kind.
Psalm 105:5                    

 

 

In de kerkdienst is zojuist een klein meisje gedoopt en even later zingen we de zo bekende psalm die hierboven staat, psalm 105. Vroeger zongen we vers 5 ongeveer bij elke doop, en daarom kan ik het vers van die psalm inmiddels dromen, ik heb hem al vaak gedachteloos mee gezongen.
Maar vandaag komt ‘ie ineens binnen. Een oude psalm met een geweldige belofte!

Mijn gedachten dwalen af.
Afgelopen week kregen we op mijn werk een geboortekaartje.
Nu is dat niet zo vreemd, want ik werk als verloskundige.
Maar het was een bijzonder geboortekaartje.
Het kleine jongetje was in de buik overleden,
en het geboortekaartje was een bericht van zijn geboorte en overlijden ineen.
En juist bij het zingen van die oude, bekende woorden denk ik aan dit kwetsbare, ongeboren leven.

Er wordt gebeden. Voor het pas gedoopte kindje, voor een gezin uit de gemeente die plotseling afscheid moesten nemen van hun (schoon)vader, voor een project met de jeugd en voor het ongeboren leven. En al die dingen in het licht van Zijn verbond maken me stil.
De Almachtige sluit een verbond met ons, met mij, met mijn kinderen. Met ons kleine mensen. Niet onder bepaalde voorwaarden, niet omdat ik van alles goed heb gedaan, niet omdat ik het toevallig verdiend heb…. Hij sluit een verbond uit genade!

En dat verbond begint al heel vroeg, zelfs al voordat we geboren worden!
De bijbel zegt zelf: Uw ogen zagen mijn vormeloos begin (psalm 139).
Indrukwekkend en wonderlijk mooi als dat besef (opnieuw) doordringt.  

Waar we ook gaan, wat we ook doen, wie we ook zijn:
Ons leven, hoe klein of groot ook, is kwetsbaar. Wij kunnen onszelf niet redden.
En in dat besef dringen de woorden die we zingen door:

Wat een belofte, wat een rijkdom!
Genade zo oneindig groot!

Gerda den Ouden
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Juli 2017: Simplexiteit

Laatst zat ik me af te vragen hoe het toch komt dat in een wereld vol techniek alles steeds ingewikkelder lijkt te worden. Dat lijkt toch met elkaar in tegenspraak? Techniek is er toch om het leven simpeler te maken?
Een paar voorbeelden. Laatst wilde ik een nieuw fototoestel kopen, omdat mijn oude het had begeven. Je kunt natuurlijk een winkel bezoeken en een verkoper om advies vragen, maar ik wilde me goed voorbereiden en een zo optimale mogelijke keus maken. Daarom bezocht allerlei internetsites om te kijken welk toestel ik het best kon aanschaffen. Maar dat viel toch niet mee! Er zijn zoveel verschillende typen toestellen, met elk hun eigen prijskaartje en zoveel sites die je kunt raadplegen, dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Misschien toch advies aan de verkoper vragen?

Afgelopen week hoorde ik op de radio een interview met een vrijwilliger van Schuldhulpmaatje. Hij vertelde dat er veel mensen in de problemen komen door allerlei toeslagen die ze kunnen aanvragen als hun inkomen onder een bepaalde drempel zit. Denk hierbij aan zorgtoeslag, huurtoeslag of kinderopvangtoeslag. Mensen kunnen op twee manieren in de problemen komen.
2017 07 toeslagenDoordat ze niet weten dat ze recht hebben op een toeslag, waardoor ze structureel geld tekort komen. Het kan ook zijn dat aanvragen van een toeslag voor hen simpelweg te complex is.
Òf omdat ze niet weten/ vergeten dat ze een wijziging in hun inkomen tijdig moeten doorgeven, waardoor ze veel (al uitgegeven) geld moeten terugbetalen. Ze nemen bijvoorbeeld onterecht aan dat de hoogte van hun inkomen automatisch verwerkt wordt omdat hun inkomen ook op de belastingaangifte is verwerkt.
In mijn werk als applicatiebeheerder heb ik ook met deze schijnbare tegenstelling te maken. Bedrijfsprocessen kunnen enorm ingewikkeld zijn en veel repeterende handelingen hebben. Daarom proberen bedrijven deze processen zoveel mogelijk te automatiseren. Repeterende handelingen kun je automatisch laten verlopen en de gebruiksomgeving van de software zo eenvoudig mogelijk houden. Tijdens een conferentie hoorde ik hier eens een mooie term voor: simplexity of in het Nederlands simplexiteit. Dit betekent zorgdragen voor een zo simpel mogelijke gebruiksomgeving binnen een complex proces. Met andere woorden zorg ervoor dat de handelingen voor de gebruiker zo eenvoudig zijn als noodzakelijk. Als je een auto start wil je niet nadenken over een optimale regeling voor het benzinegebruik van de auto met voldoende pk’s om tijdens je vakantie je caravan te trekken. Nee, een sleutel omdraaien moet voldoende zijn.


Simpel toch? Of niet? Johan Cruiff heeft ooit eens gezegd:
"Voetballen is simpel. Het moeilijkste wat er echter is, is simpel voetballen."
De handelingen van voetbal zijn misschien wel simpel, maar de juiste combinatie van handelingen op de juiste tijd kan best ingewikkeld zijn. Je moet dus heel goed begrijpen wat je doet.
En precies daar gaat het in het voorbeeld met de toeslagen fout.

Toen ik hierover aan het nadenken was, schoot me opeens de vraag te binnen: ‘En hoe zit dat dan met geloven?’ Geloof gaat toch ook over een complexe werkelijkheid? Als mens wil ik enorm graag begrijpen wat het doel van mijn leven is, wat goed is en wat fout, is er een God die dat bepaalt? Hoe kom ik in de hemel en wat moet ik ervoor doen?2017 07 child kid boy bible pray
Het principe simplexiteit krijgt in de ogen van God een nieuwe lading. Misschien zou je kunnen zeggen: ‘geloven is simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel geloven’.
Op een vraag van de leerlingen van Jezus, wie de belangrijkste is in Gods nieuwe wereld doet Jezus iets opmerkelijks.

Jezus riep een kind bij zich en zette het midden in de groep. Hij zei: ‘Luister goed naar mijn woorden: Jullie moeten veranderen en net zo worden als kinderen. Anders kun je de nieuwe wereld niet binnengaan. Je moet jezelf net zo onbelangrijk maken als dit kind. Dan zul je de belangrijkste zijn in Gods nieuwe wereld.
Mat 18:2-4

God vraagt niet van ons dat we alle antwoorden hebben of alles begrijpen. Hij maakt het juist heel eenvoudig een kind kan het begrijpen. Vertrouwen op God is voldoende. Jezus leert ons in de Bijbel dat Hij de enige weg is tot een eeuwig, volmaakt leven. Je hoeft alleen maar te geloven dat het waar is, dat Jezus voor onze schuld heeft betaald.
Dit is misschien wel het moeilijkste wat er is. Ik wil niet nadenken over wat er allemaal gebeurt als ik de sleutel van mijn auto omdraai om te starten, maar vertrouw ik God voldoende om te aanvaarden dat ik Jezus nodig heb?
Ben ik bereid om de neiging om mijn eigen boontjes te doppen op te geven en te luisteren naar het advies van de Bijbel?

Op internet kwam ik dit citaat (eigen vertaling) tegen van professor Peter Wipperman over simplexiteit:
We verlangen naar eenvoud en tevredenheid, maar uiteindelijk nemen we meestal genoegen met kortingsbonnen. Simplexiteit staat dus voor een evenwicht tussen de groeiende complexiteit van het dagelijks leven en onze eigen persoonlijke tevredenheid. Om deze staat te bereiken, moeten we stoppen met het altijd streven naar optimale beslissingen. In de toekomst zal het belangrijker zijn om afwegingen te maken die net goed genoeg zijn.

Ik zou zeggen neem geen genoegen met een kortingsbonnen, maar met een vrijkaartje.

Ruben Kuiper,
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Juni 2017: Ogen op de Weg gericht


Rijkswaterstaat had er waarschijnlijk goed over nagedacht. Ik zie het al helemaal voor me, ergens in een vergaderkamer in Twente.

2017 06 weg
‘Mensen, we moeten echt voorkomen dat er meer ongelukken gebeuren doordat mensen niet op de weg kijken. Iedereen is druk met z’n smartphone…veel te gevaarlijk.’
‘Weet je wat we doen? We zetten een bord langs de kant van de weg, met daarop een duidelijk tekst die de mensen er aan herinnert dat ze op de weg moeten kijken.’
‘Goed idee. En dan we zetten er een smile bij, zodat ze zien dat we wel degelijk thuis zijn in de social media taal én dat we een gevoel voor humor hebben.’
‘Heel goed!’
‘Maar het moet wel veilig, hè, niet te dicht langs de kant van de weg.’
‘Uiteraard. We vinden wel een geschikte plek. Komt goed!’



En zo stond er de afgelopen maand, langs de N36, een flink stuk rechts van de vangrail een digitaal bord langs de weg: Ogen op de weg is heel gewoon :) Rij veilig.
Ik moest er ontzettend om lachen. Niet alleen stond het bord ver van de weg af, de letters waren ook nog eens te klein. Je moest echt even goed kijken wat er op stond. En wat gebeurt er als je dat bord moet lezen…? U raadt het al, je ogen zijn niet langer op de weg gericht.
Ik vond het erg ironisch dat degene die de ogen al op de weg heeft – en dus goed oplet – het bord ziet en daardoor wordt afgeleid. Mensen die op hun smartphone kijken, of andere dingen doen, zullen het bord waarschijnlijk ook missen. Volgens mij schoot het bord z’n doel een beetje voorbij…

Hoewel ik er elke keer als ik er langs kwam weer om moest lachen, begrijp ik de boodschap wel. Als je 100 km/u rijdt en niet op de weg gericht bent, kan het snel mis gaan. Zowel voor jezelf als voor een ander.
Je ogen op de weg gericht houden is gewoon belangrijk. Ik sprak mijn zusje laatst, die net is begonnen met rijlessen. Ze was er flink gefrustreerd over dat ze zoveel moest kijken, want  ‘Als ik vooruit kijk, vergeet ik te sturen. Ik kijk liever naar wat net voor me is.’
Ja, dat doen we al snel. Kijken naar onze voeten, of een paar meter ervoor. Als we lopen, rijden, of fietsen. Maar we weten allemaal dat je problemen kunt voorkomen als je niet alleen naar je eigen voeten kijkt, maar vooral ook vooruit kijkt. Anticiperen.

Dit leren we ook van Jezus. Houd je ogen op de weg gericht. Je kunt zo snel afgeleid raken: je werk, je gezin, je gezondheid, je ontspanning…alles vraagt je aandacht. Je kan zo gemakkelijk van je koers raken! Of vergeten waar je eigenlijk naar op weg was. Of te laat zien dat iets kleins voor problemen kan gaan zorgen.
We zijn op reis. Jezus gaat ons voor. Hij leert ons om het doel voor ogen te houden: leven als kind van Hem, op weg naar Zijn Koninkrijk. Als je alleen maar naar de weg voor je voeten kijkt, vergeet je dat er nog medeweggebruikers zijn. Jouw daden hebben consequenties voor anderen. Als jij vergeet te remmen, kan je op een ander botsen. Als jij vergeet richting aan te geven, kan een ander in de war raken. Er kunnen zo gemakkelijk gewonden vallen. Op weg naar Gods Koninkrijk moeten we allemaal veilig aankomen. Het kan niet zijn dat we alleen maar met onszelf bezig zijn. We weten allemaal dat dat in het verkeer gevaarlijk is, maar dat is het nog veel meer op de weg van het geloof. Je bent niet alleen. Rijd veilig. Houd rekening met de ander, houd elkaar in de gaten. Als we allemaal meer op elkaar gericht zijn dan op onszelf, dan wordt het vanzelf veiliger. En meer ontspannen. Dan laat je iemand invoegen, dan geef je elkaar de ruimte op de weg, dan accepteer je het van elkaar als iemand wat rustiger wil rijden, dan geef je duidelijk richting aan. Zo moet het ook onderling, samen op weg naar Gods Koninkrijk. Zodat we veilig en ontspannen aankomen.



En daar komt nog iets bij. We moeten ook niet vergeten om te kijken naar degene die we volgen. We weten allemaal hoe het is om achter iemand aan te rijden, omdat je zelf geen navigatie bij je hebt. Dat betekent dat je diegene goed in de gaten moet houden. Dan ga je ook niet rustig rondkijken naar de natuur, of uitgebreid op je telefoon kijken. Dan kijk je naar de auto voor je, houd je in de gaten of hij richting aangeeft, waar hij afslaat. Want je wilt samen bij dat doel komen.
Samen. Hij en jij.
Want de persoon in de auto voor je houdt jou ook in de gaten. Die wil ook dat je goed aankomt. Die zal afremmen wanneer dat nodig is, goed richting aangeven, wachten met invoegen. Jezus kijkt achterom, Hij houdt jou ook in de gaten. Zodat jij er komt.
Dus houd je ogen op de weg gericht, op Hem gericht. Laat je niet afleiden, maar rijd veilig achter Hem aan!

‘Wanneer de Geest ons leven leidt, laten we dan ook de richting volgen die de Geest ons wijst.’
Galaten 5:15

‘Jezus zei tot hem: „Ik ben de weg en de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader dan door bemiddeling van mij.”’
Johannes 14:6

Jezus weet wat veilig is, wat goed voor je is. Veel meer nog dan Rijkswaterstaat. Hij weet wat je nodig hebt, zodat je veilig je doel kan bereiken. Je hebt Hem nodig! Jij, en al die andere weggebruikers.
Samen veilig bij Hem thuiskomen. Daar ga je toch voor?

José Lourens
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Mei 2017: Tiny Houses, klein wonen maar rijk leven


Wellicht heeft u het gelezen, het was afgelopen januari op diverse plaatsen in het nieuws. Nieuws over het opzetten van proefplekken om het mogelijk te maken om te leven in Tiny Houses. Een idee dat is overgewaaid uit Amerika. 
2017 05 TinyHouseKlein wonen, maar rijk leven. Meer tijd en geld overhouden voor andere dingen en ‘ontspullen’. Dat is voor veel mensen de gedachte achter Tiny Houses, piepkleine maar wel complete en duurzame huizen. Tiny Houses zijn er in allerlei soorten en maten. Maar tot nu toe zijn ze voor de wet niet meer dan een caravan, en is het niet mogelijk permanent erin te wonen.
In onder meer Zwolle, Deventer en Enschede zijn er plannen om bij wijze van proef plekken voor Tiny Houses te realiseren, die permanent mogen worden bewoond. Onlangs werd in Enschede de Tiny Tukker gepresenteerd, een klein tweepersoons huisje van alle gemakken voorzien. Het idee daarbij is dat de mensen die in deze huisjes wonen, een duurzame gemeenschap vormen. 

Het idee achter de Tiny Houses intrigeert me. Er is dus blijkbaar een groep mensen die graag willen minderen, duurzamer willen leven zonder dat het al te primitief wordt. Voor veel mensen is rijkdom en het bezit een motor in het leven. Ik zeg niet dat dat de enige motor is. Wel leven we in de Westerse wereld in een dynamiek van het alsmaar meer willen hebben. Als het kan kopen we een duurder en groter huis, een mooiere auto, betere of luxere spullen. En hoewel we kunnen genieten van de welvaart waarin we leven, brengt dit ook een bepaalde druk met zich mee. Druk om te presteren, druk om te laten zien hoe goed je het hebt. Druk om alles te onderhouden en in stand te houden wat je bezit.
Ergens vind ik het mooi dat mensen willen kiezen voor een ander soort bestaan door te gaan wonen in een Tiny House. Een statement willen maken dat als je minder hebt, ook gelukkig of wellicht gelukkiger kan zijn. Dat je leven niet meer hoeft te draaien om je bezit maar ruimte maakt voor bijvoorbeeld ontspanning of relaties. En ook dat je op deze manier ook beter zorgt voor de aarde.  Diverse onderzoeken onderstrepen dat mensen gelukkig zijn als ze in hun basisbehoeften kunnen voorzien maar niet gelukkiger worden door meer geld of bezit, dus zo gek is deze gedachte niet.
Toch heb ik wel moeite met de manier waarop. Ik denk dat veel mensen bewondering hebben voor de mensen die op deze manier een soort statement willen maken. We zijn als mensen gevoelig voor wat anderen ervan vinden en ik denk dat dit initiatief door veel mensen wel kan worden gewaardeerd. Ik weet niet wat zo’n Tiny House moet gaan kosten, maar ik denk wel dat het in verhouding prijzig is en dat vooral de mensen die geld hebben hiervoor kunnen kiezen. Is het iets voor ‘de elite’ of ook voor ‘Jan met de pet’? Ik vraag me ook af waarom we dit soort initiatieven nodig hebben. Uiteindelijk kun je toch hetzelfde bereiken als je als mens ervoor kiest om niet mee te gaan in de dynamiek van alsmaar meer willen? Om te kiezen voor een goedkoper huis die je desgewenst kan voorzien van zonnepanelen en andere duurzame oplossingen? Dat we genoegen nemen met ‘genoeg’?
Maar dat vinden we als mens moeilijk. Ook ik vind dat moeilijk om bewust te kiezen voor minder dan voor meer.

In de bijbel staat zo mooi; “Je moet niet proberen om rijk te worden op aarde. Want aardse rijkdom zal verdwijnen. Die rot weg of wordt gestolen door dieven. Nee, zorg dat je rijk wordt in de hemel, want hemelse rijkdom verdwijnt nooit. Die kan niet wegrotten of gestolen worden. Laat de hemelse rijkdom het allerbelangrijkste voor je zijn.” (Mattheus 6: 19-21)
Wat hebben we hierin een uitdaging! Niet alleen omdat al het aardse zal vergaan maar ook omdat datgene wat je uiteindelijk gelukkig maakt niet in rijkdom zit. Vraagt u zich deze maand eens af, wat maakt mij nou echt gelukkig?       

Leonie Kuiper,
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

April 2017: LENTE!

Weet je dat de lente komt, lente komt, lente komt
Weet je dat de lente komt, alles loopt weer uit2017 04 lente
De eerste zonnestralen, ze tintelen op je huid                   
De eerste bloemen bloeien, de eerste vogel fluit
Weet je dat de lente komt, lente komt, lente komt
Weet je dat de lente komt, alles loopt weer uit
Weet je wel dat Jezus leeft, Jezus leeft, Jezus leeft
Weet je wel dat Jezus leeft, Hij is opgestaan
Ze hadden hem gekruisigd en in een graf gedaan
Maar na drie donkere dagen is Hij weer opgestaan
Weet je wel dat Jezus leeft, Jezus leeft, Jezus leeft
Weet je wel dat Jezus leeft, Hij is opgestaan
Weet je wel dat Jezus leeft, Jezus leeft, Jezus leeft
Weet je wel dat Jezus leeft, Hij is opgestaan     (Rikkert Zuiderveld)

Al een paar weken klinkt dit liedje regelmatig bij ons thuis. Een vrolijk liedje over de lente, die zo lekker in je hoofd blijft hangen. Op dit moment schijnt het zonnetje en na de koude, donkere winter is het extra genieten buiten.
Veel mensen zijn te vinden in de tuin, en op de fiets kom je blijde gezichten tegen. Iedereen heeft hiernaar uitgekeken, een nieuw seizoen is aangebroken!
Middenin het liedje een korte verwijzing naar het lijden en sterven van Jezus, op dezelfde vrolijke melodie, al snel gevolgd door het feest van de opstanding.
Maar juist dat zinnetje: ‘Ze hadden hem gekruisigd en in een graf gedaan’ zet me deze prachtige lentedag aan het denken.
We zitten middenin de 40-dagentijd, de tijd waarin we stilstaan bij het lijden en sterven van onze Redder. Maar laat ik me eigenlijk nog wel stilzetten in deze tijd? Besef ik nog wel echt wat het lijden en sterven voor mij, voor ons, voor deze wereld betekent? Besef ik nog wel hoe groots het offer is Hij voor ons bracht?

Regelmatig loop ik met mijn jongste dochter van bijna 2 een stukje. Natuurlijk wil ze het liefst zelf lopen, dus we lopen in een slakkengangetje door de natuur.
Alles wat beweegt, gekleurd is of geluid maakt wordt aangewezen en uitgebreid bekeken. Vol verwondering gaan haar kleine vingertjes over een bloemetje, om vervolgens enthousiast  te springen als ze de eendjes in het kanaal ziet zwemmen. Alle mensen (en honden) die we tegenkomen worden vrolijk zwaaiend begroet. Die blijde, verwonderde blik van een kind… met haar verwonder ik mij opnieuw. Wat heeft de grote Schepper alles mooi gemaakt. En dankzij Zijn lijden en sterven mag ik kind zijn van die grote Schepper! Dankzij die Schepper is er nieuw leven op deze aarde!

De lente kent onstuimige dagen, regen en storm, en soms zelfs sneeuw en vrieskou. Ons leven kent dezelfde wisseling in dagen. Maar de lente betekent vooral groei en bloei, nieuw leven. Dat mag de boodschap van ons leven zijn: nieuw leven!  Dat maakt het zo bijzonder dat we juist in dit seizoen het paasfeest mogen vieren; stilstaan bij Zijn lijden betekent ook stilstaan bij het diepste doel daarvan: Eeuwig leven! Want na de lente komt de zomer, de grote zomer!

Eens komt de grote zomer
waarin zich 't hart verblijdt.
God zal op aarde komen
met groene eeuwigheid.
De hemel en de aarde
wordt stralende en puur.
God zal zich openbaren
in heel zijn creatuur         (gezang 288:1)
 
Geniet van de zon, geniet dankzij de Zoon!    

Gerda den Ouden

 

Maart 2017: Alles wordt nieuw


Zucht, dacht ik een poosje geleden. Daar gaan we weer.
Ik was er in gestonken. Eén dag mooi, zacht lenteweer en meteen dacht ik dat de winter voorbij was. Uitgelaten stapte ik op mijn rode fiets en met een glimlach op mijn gezicht fietste ik naar de winkel. Jawel, zónder handschoenen. Eindelijk! Tijd om de voorraad sjaals, mutsen en handschoenen - die in de winter overal in de gang rondslingeren - op te ruimen.
Maar nee, natuurlijk was het nog helemaal niet zo ver. Nog geen dag later vroor het ’s nachts weer en stond ik de volgende ochtend humeurig en gehaast de voorruit van mijn auto te krabben. Niks geen voorjaar. Gewoon nog ‘lekker’ even doorgaan met de winter.
Nou heb ik niets tegen de winter, begrijp me niet verkeerd. Ik word ook heel blij als het vriest en het zonnetje schijnt. Maar genoeg is genoeg. Na zoveel koude dagen is er voor mij de lol ook wel af. En als mij dan een stukje voorjaar wordt voor gehouden, wil ik dat graag grijpen.
Elk jaar denk ik weer opnieuw: Zal het ooit weer voorjaar worden? Zullen de bomen ooit nog groen worden?
Ik vind het altijd zo lang duren voor alles weer mooi en nieuw wordt in de lente. Ik krijg dan wel eens het wanhopige gevoel dat het deze keer toch echt geen voorjaar wordt en alles kaal en doods blijft.
En dan…. dan is daar opeens dat paarse krokusje. Of dan piepen ineens de narcissen uit het gras aan de kant van het fietspad. Een blij opgewonden stemmetje achter op de fiets: ‘Kijk mama, bloemetjes!’
Dan weet ik dat het ondanks de nog kale bomen voorjaar gaat worden. 2017 03 krokus
Ik moet nog even geduld hebben (en oh wat vind ik dat lastig) maar uiteindelijk
krijgen de bomen weer frisse, groene blaadjes en ontluikt de natuur.
Alles wordt weer nieuw.

Ja, alles wordt weer nieuw!
God belooft ons een nieuwe schepping,
een nieuwe hemel en aarde.
Maar net als het voorjaar dat maar niet
lijkt te komen, is het soms zo moeilijk om vertrouwen te hebben in de komst van Jezus. Wanneer zal Hij toch komen? Wanneer maakt hij alles nieuw? Alles lijkt soms zo doods en dor om ons heen. Komt er nog wel nieuw leven?  Is God het misschien vergeten?
Verlangend kijken we uit het raam van ons leven en hopen dat het nu toch gauw zal gebeuren. Het wachten kan ons soms moedeloos of ongeduldig maken.
En toen las ik een Bijbelboek waar ik vaak maar weinig van begrijp, deze mooie, duidelijke tekst:

"Hij die op de troon zat zei: ‘Alles maak ik nieuw’ – Ik hoorde zeggen: ‘Schrijf het op, want wat hier wordt gezegd is betrouwbaar en waar.’ Toen zei Hij tegen mij: ‘ Het is voltrokken! Ik ben de alfa en de omega, het begin en het einde. Wie dorst heeft geef ik vrij te drinken uit de bron met water dat leven geeft. Wie overwint komen al deze dingen toe. Ik zal zijn God zijn en hij zal mijn kind zijn." Openbaringen 21: 5-7

Wat Hij belooft doet Hij. We mogen weten – net zo zeker als we weten dat er na de winter weer een lente komt - dat God ons niet vergeet en ons echt dit nieuwe begin, deze nieuwe schepping zal geven. Wat een troost is dat! 

Gerdien Nijland
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Februari 2017: Zonder geluk vaart niemand wel


Bij het opruimen van de kast vond ik afgelopen week een eindejaarslot. Helmaal vergeten! Eind vorig jaar vlak voor kerst kreeg ik van iemand een eindejaarslot kado. Normaal koop ik nooit loten, maar eerlijk gezegd vond ik het wel grappig om er één te krijgen. Het was niet het eerste wat ik deed, maar op nieuwjaarsdag heb ik toch wel even gekeken of er een prijs was gevallen op dit lot. En jawel, 5 euro! En nadat ik de prijs gechecked had is het lot onder een stapel andere papieren terecht gekomen en daar is het een paar weken blijven liggen...

Er zijn verschillende manieren om met geluk in je leven om te gaan. Er zijn mensen die wachten tot het geluk hun toelacht en ze een loterij winnen of de jackpot in het casino. Ze wachten totdat ze die ene grote slag kunnen slaan. Anderen geloven dat je door hard werken je dromen kan verwezenlijken en daardoor geluk ervaart. Dit is simpel gezegd wat ‘the American dream’ inhoudt.  Als je hard werkt kun je je dromen waarmaken!

Maar toch een beetje ‘geluk’ moet je soms wel hebben... Afgelopen zomer ging ik met mijn gezin in de auto en vouwwagen op weg naar Frankrijk.2017 02 car Hoewel we ook wel eens op de ‘bonnefooi’ (ontleend aan het Frans: à la bonne foi = op goed geluk) op vakantie ben gegaan, hadden we het dit jaar toch goed gepland; camping gereserveerd, auto gekeurd en een beurt gegeven, route uitgestippeld en mogelijke overnachtingscampings van te voren opgezocht. Toch liep het deze zomer net even anders dan gepland.

Ergens halverwege de rit, net voor de geplande overnachting, deed onze auto erg vreemd. De auto leek op halve kracht te rijden. Hij trok nauwelijks meer op en tot overmaat van ramp konden we de eerste camping niet vinden, was de 2e was vol en regende het pijpenstelen.  Ik heb me wel eens gelukkiger gevoelt op vakantie. We hebben toen maar een hotel opgezocht en de ANWB gebeld. Om een heel lang verhaal kort te maken, zijn we met behulp van lieve vrienden uiteindelijk op plek van bestemming gekomen.. zonder auto. Die was achter gebleven bij een garage. Na een week wachten hadden we nog geen vervangend vervoer en de auto was ondanks een dure reparatie nog steeds stuk. Toen moest ik toch even slikken. Ik ben toen een rondje gaan hardlopen uit frustratie. Ik heb me helemaal leeggelopen!

Dit verhaal werd nog veel langer, want de nieuwe auto die we uiteindelijk na de vakantie kochten had ook problemen en ons 2e autootje gaf daarna de geest! Nu is het niet mijn bedoeling om slechts zielig verhaal op te hangen.  Het was en is, voor mij meer een spiegel. Laat ik me meeslepen door die pech en mijn humeur en geluk erdoor verpesten? Ik moet enigszins beschaamd toegeven, dat dit niet mijn sterkste kant is. Ik voel dan ook een sterke verbondenheid met Donald Duck!

Dat brengt me terug bij geluk. Geluk is volgens mij meer dan toeval. Wikipedia omschrijft gelukt als volgt: Geluk (of gelukkig zijn) kan worden omschreven als het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden. Hierbij kunnen er verschillende positieve emoties aanwezig zijn, zoals vreugde, vredigheid, ontspannenheid en vrolijkheid.’
Geluk is dan wel er afhankelijk van de omstandigheden. Hoe kun je geluk ervaren als je levensomstandigheden heel moeilijk zijn. Bijvoorbeeld bij armoede, ziekte, oorlog of eenzaamheid.

Jezus zet geluk in een heel ander perspectief:
‘Het echte geluk is voor mensen die weten dat ze God nodig hebben. Want voor hen is Gods nieuwe wereld’
Mattheus 5:3

Dit perspectief dat Jezus hier geeft gaat dus niet over de huidige levensomstandigheden, die zijn soms te beïnvloeden, maar niet altijd en niet door iedereen. Het gaat over een toekomst die wel voor iedereen is weggelegd. Naar de maatstaven van deze wereld is het geen populaire uitspraak denk ik, maar het zet een kapotte auto toch wel in een ander perspectief. De Amerikaanse evangelist uit de 20e eeuw, C.S Lewis zei het zo:

2017 02 Dont let your happiness
 

 

 

 

 

 

 


Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Januari 2017: Een nieuw begin

 2016 01 een nieuw begin

Een nieuw begin! Allereerst natuurlijk van de Bella Vista. Het heeft even stilgelegen, maar bij dezen hebben we een nieuw begin gemaakt.
Het begin van een nieuw jaar is vrij een logisch moment om na te denken over “een nieuw begin”. Voor veel mensen, dan. Misschien voelt dat voor u niet zo. Tenslotte is 1 januari ook gewoon de volgende dag na 31 december. Gewoon weer een zondag, die volgde op de zaterdag.
Maar toch is oud en nieuw vaak wel een moment voor mensen om na denken over hun leven. Om met slechte gewoontes te breken en een nieuw begin te maken.

Het deed me denken aan hoe leuk een nieuw begin kan zijn. Eén van mijn hobby’s is films kijken. Ik weet het – ’t is een beetje een droevige hobby. Maar het is net als met boeken (waar ik ook enorm van geniet): die duik in een verhaal, in het leven van een persoon, met hen mee reizen, meeleven…het blijft geweldig!
Het nieuwe begin waar ik over na zat te denken heeft dus alles met films te maken.
Vorige maand zat ik namelijk in de bioscoop bij Rogue One: A Star Wars Story. In 2015 kwam er voor Star Wars een nieuw begin. Zo’n 30 jaar na het origineel ging het verhaal verder. Voor mij – als groot fan van de originele serie – een waar feest. Een nieuw begin van het oude verhaal! En dan afgelopen december een nieuw begin met ‘losse’ Star Wars verhalen, waarvan Rogue One de aftrap was. Ik kon mijn geluk niet op! Hoera, meer Star Wars! Heerlijk zo’n nieuw begin. Alles is weer mogelijk. Veel is nog onbekend. Je weet nog niet waar het verhaal zal stranden, wat er gaat gebeuren. Genieten!

Maar dat is meteen ook het enge aan een nieuw begin. In het geval van Star Wars was ik als de dood dat de filmmakers het zouden verpesten. Dat het niet de goede sfeer zou hebben, niet boeiend zou zijn, of een totaal andere kant op ging dan ik zou willen.
En als ik de lijn dan even doortrek van films naar het echte leven, dan zit diezelfde spanning daar natuurlijk nog veel meer. Op 1 januari kan het nieuwe jaar misschien vol mogelijkheden lijken, maar het kan ook als een soort duistere afgrond voor je liggen. Wat gaat er dit jaar gebeuren? Waar sta je over een jaar? Hoe zal het met je gezondheid gaan? Met je geliefden? Zal je met een gelukzalig gevoel kunnen terugkijken op 31 december 2017? Of moet je de tranen uit je ogen vegen, omdat het jaar zwaar is gebleken?
Alles is mogelijk. Dus ook alle pijnlijke dingen. Spannend.
En moeilijk.

Want ten diepste gaat het om uit handen geven. Jij hebt geen invloed op hoe het jaar zal verlopen – niet echt.
Zo wist ik niet of de nieuwe Star Wars film wel mooi zou zijn – de film was al gemaakt toen ik hem ging kijken. Er is niets aan te veranderen. Ik moet maar gewoon gaan zitten en kijken.
Ons leven is ook al bepaald. We mogen ook gewoon gaan zitten en kijken. Ja, dat kan spannend zijn. Ja, dat kan tegenvallen. Zo anders gaan dan jij had bedacht. Het kan moeilijk zijn, ondraaglijk zelfs.
Maar in dat alles mag je één ding weten. Nee, moet je één ding weten. De Filmmaker van ons leven heeft de regie feilloos in handen. Hij gaat Zijn weg met ons. De duisternis van het nieuwe jaar wordt verlicht door Zijn liefde. Zijn sterke handen leiden je over de smalle paadjes, door de oases, over de bergtoppen, door de dalen. Vertrouw op Hem!
Richt je niet op alles wat je nog niet weet. Het kan je overweldigen. Richt je liever op je reis met Hem. Geniet van al die momenten dat je Vader Zich aan je openbaart. Geniet van Zijn liefde, want je bent zo ongelooflijk kostbaar voor Hem.

Een nieuw begin.
Maar toch niet echt. Want Hij Die bij je is heeft geen begin, of einde. Hij is er gewoon. Elke dag. Elk moment. En Hij weet als geen ander wat je nodig hebt. Dus ga maar gewoon zitten en geniet van wat Hij met jou gaat doen in 2017!

Vraag je dus niet bezorgd af: “Wat zullen we eten?” of: “Wat zullen we drinken?” of: “Waarmee zullen we ons kleden?” –  dat zijn allemaal dingen die de heidenen najagen. Jullie hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben. Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden. Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf.
Matteüs 6

José Lourens
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 


Soms zou het handig zijn een levensnavigatie te hebben. Toets je bestemming in: gewenste baan, gewenste burgerlijke status, gewenst huis, enz. Kies dan uit de gewenste route: snelste route, minst fysieke inspanning, vermijd hoge belastingen. Ik zie het al hemaal voor me.
Uw systeem geeft aan: “verkoop over 2 weken je huis bij makelaar X, die heeft klanten die graag uw type huis willen kopen in deze buurt. Bij bank Y kunt u het best een hypotheek afsluiten. Neem dan een spaarhypotheek met een rentevast periode van 5 jaar. “

Eigen keuzes
Net zoals het goed is een navigatiesysteem soms te negeren of uit te zetten om zelf je route te bepalen, is het ook goed dat we zelf keuzes kunnen maken in ons leven. Hoewel we allemaal wel eens verkeerde keuzes maken is zal niemand een gadget willen die ons precies verteld wat we moeten doen. Aan de andere kant is het zeker niet gek om na te denken over de bestemmingen die je in dit systeem zou willen invoeren. Hoe vaak maken we niet impulsief keuzes en denken we nauwelijks na over ons doel of motief.

Volgen
God plaatst de keuzes die we maken in een groter perspectief. Hij geeft de mogelijkheid voor een eeuwig leven vol geluk met Hem. De bijbel is hierbij het navigatiesysteem dat Hij geeft. Het is geen systeem die altijd bij iedere kruising zegt of je links, rechts of rechtdoor moet, maar die je vraagt om Jezus te volgen.

‘Jezus zei tegen hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij.’
Joh 4:6

Vertrouwen
In dit geval zijn er geen ‘meerdere wegen die naar Rome leiden’. Daar is de bijbel heel helder in. De route gaat soms via ‘the middle of nowehere’ en ook klinkt er regelmatig: ‘nu keren alstublieft’ als je de verkeerde kant op gaat. Zoals Truus de wegenkaart van Nederland beter kent dan ik, kent de Schepper van het leven de weg naar het leven ook beter dan ik. Daar kan ik op vertrouwen.


Ruben Kuiper
Reageren?: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.