Reisverslag

Volg hier onze reisverslagen.

Reisgegevens

Heenreis: vrijdag 11 juli 2008
Almelo, GKV Bellavistastraat 26 13.30 uur per touringcar
Dusseldorf: 18.10 - 19.20 uur. Vlucht: AB6039
overstap/vertrek Munchen: 21.05 uur. Vlucht:LT 1676
Aankomst Windhoek: 6.00 uur

Terugreis: zaterdag 2 augustus 2008
Windhoek: 7.45 - 18.35 uur. Vlucht: LT 1677
overstap / vertrek Munchen 19.45 uur. Vlucht: AB6038.
Aankomst Dusseldorf: 21.00 uur
Almelo, GKV Bellavistastraat 26: ca. 0.00 uur per touringcar

telefoontje...

Hallo iedereen,
waarschijnlijk zitten jullie met smart te wachten op nieuws van onze helden in Namibie. Gister werd ik gebeld door een van de helden, Ruth. Of ik iets op het weblog wilde zetten...natuurlijk, vol enthousiasme werd met korte zinnen het volgende meegedeeld:
Vliegreis is, op de vertraging in Munchen na goed verlopen. (zaterdagmorgen 120708 om 8.40 kreeg ik een bericht dat ze er waren)...Dus ook voor de twee reizigers die voor het eerst gevlogen hebben!! God zij dank!!

Sunrise at Windhoek Airport

Zaterdag 120708 om 9.59 uur een SMS van Stijjo: "We zijn veilig in Namibie aangekomen en hebben daar de zon op zien komen.
Geweldig!!!" (zie gastenboek)
Vanaf het vliegveld in Windhoek is de groep, in een aantal kleine busjes gepropt en, met (volgens Petra) een flinke snelheid naar Okahandja gebracht.
De eerste overnachting in Okahandja was in een jeugdcentrum van Youth For Christ (Christ's Hope is ontstaan uit YFC) Hier verbleef ook de groep uit Heerde.
Zondag(130708) hebben ze na het ontbijt (07.00 uur!!) een Afrikaanse dienst bijgewoond. En als dat zo gaat als in de filmpjes die ik heb gezien dan hebben ze ook hun ochtendgymnastiek meteen gehad...De rest van de dag konden ze, in het zonnetje, lekker bijkomen van de reis.
De tweede overnachting, in Okahandja was in een vrijwilligers centrum, ook van YFC. Hier hebben ze kennisgemaakt met de plaatselijke vrijwilligers. Samen met hen hebben ze maandag de sloppenwijken en een weeshuis in Okahandja bezocht. Dit heeft bij iedereen een diepe indruk achtergelaten. Uit een sms van Simon begreep ik dat hij na het zien van dit, liefst direct naar Keetmanshoop was gegaan om de handen uit de mouwen te steken.

Gister (maandag 140708) zijn ze vertrokken naar Etosha. Ze verblijven daar twee nachten in tenten op een camping. Met een aantal auto's verkennnen ze het Nationale Park van Etosha. Het links rijden, met 'omgekeerde' auto's (het stuur rechts en de schakelpook links), levert hilarische momenten op!! Het weer is heerlijk, lekker zonnig en een goede temperatuur...midden tussen de zebra's, gemsbokjes, olifanten en Nambie's :):):)
(Nambie: giraffeknuffel: mascotte)


Giraffe, Etosha NP, Namibia

Voor Annelie was er zaterdag nog een leuke ontmoeting met de vrouw van de directeur van Christ's Hope in Namibie. Annelie heeft met haar samengewerkt in het weeshuis in Keetmanshoop. Ze herkende Annelie meteen...een kleine reünie dus...
Kim heeft een keelontsteking opgelopen. Met behulp van onze dokter Bosscha is nog geprobeerd een recept te faxen naar de camping, helaas zonder succes. Kim beterschap toegewenst!

Elephant driving off springbok from water hole, Etosha National Park, Namibia


Dinsdag 150708 22:38 Stijjo schreef: “He Alles oke? Hier super mooi weer.
Lekkere stemming. Ik zit nu te kijken naar een kudde olifanten met dorst in Etosha." Dikke kus Stijjo



Donderdag 160708 zal de groep richting Keetmanshoop vertrekken voor het 'echte' werk. We bidden onze Vader in de hemel voor een goede reis en veilige aankomst.


Keetmanshoop

Weersverwachting Keetmanshoop

Onze helden zijn veilig aangekomen in Keetmanshoop, ik ontving om 18.07 uur een bericht. Vanaf morgen kunnen ze eindelijk aan het 'werk'!! Gods zegen lieverds!
Na vele vergeefse faxen en mails heeft Kim gister dan toch eindelijk de eerste tablet kunnen innemen!! Het was volstrekt onmogelijk om het recept (via dokter Bosscha) in Etosha te krijgen, pas in Windhoek is het gelukt. Hopelijk is ze er nu snel vanaf...

Bericht van Simon (10.00 uur): "Etosha was een leuke ervaring op zich...
We rijden nu richting Keetmanshoop en het gaat hier goed! We hebben onmeunig veel zin in Keetmanshoop, dus laat maar komen...liefs Simon

Verbaas je over de enorme afstanden die er afgelegd zijn!!

Zaterdag 12 juli

De reis is goed verlopen en onze eerste verblijfplek was in het jongerencentrum van Youth for Christ’s. Alle koffers waren uitgepakt en de kamerverdeling was gemaakt, toen bleek dat niet alle douches werkten en sommige wc’s verstopt bleken besloten we toch te verhuizen. Op hetzelfde terrein waren andere huisjes aanwezig, dus we hebben ons verplaatst naar de overkant. Toen alle koffers waren uitgepakt zijn we vertrokken naar het dorp van Okahandja, naar het vrijwilligerscentrum van Christ’s Hope. Hier mochten we kennis maken met de vrijwilligers daar. Zij hebben ook voor ons een heerlijke warme lunch gemaakt. Men eet hier smiddags warm en s’ avonds brood. De broodmaaltijd bestaat uit beleg van jam en pindakaas… en soms kaas.
’s Avonds kwamen Berdian en Julliet naar het vrijwilligerscentrum om met ons de huisregels voor het verblijf in het kindertehuis en omgang met de bevolking door te nemen.. Dit was een leuk moment voor Annelie, omdat zij kon bijpraten met Julliet over alle veranderingen die zijn geweest afgelopen drie jaar. Daarna .. lekker bijkomen van de lange reis .. slapen.

Zondag 13 juli

Na een heerlijke nachtrust (die welliswaar voor sommigen heel erg koud was!!) werden we al vroeg weer verwacht op het vrijwilligerscentrum van Christs hope. In alle vroegte moesten de busjes weer ingeladen worden met bagage, want de 2e overnachtiging zal in het vrijwilligerscentrum van Christ’s Hope zijn (zie zaterdag 11 juli).
Daar nuttigden we in alle vroegte ons ontbijt voor de laatste keer met de groep uit Heerde. Na het ontbijt van 08:00 uur moest de ontbijtzaal opgeruimd worden, omdat om 09:00 uur hier de kerkdienst zou plaatsvinden. Wij hard aan de slag, maar om 09:00 uur waren er nog maar 2 gasten! Onze eerste kennismaking met de Afrikaanse mentaliteit…… Om 09:45 uur is de kerkdienst begonnen. Rectificatie: In tegenstelling tot het eerdere bericht, was dit een Amerikaanse dienst, en geen Afrikaanse dienst. Wel waren er een aantal Afrikaanse burgers aanwezig, waaronder ook een aantal kinderen van het weeshuis in Okanhandja waar we de vorige dag mee kennis hadden gemaakt. De dienst werd begonnen met veel zang. Daarna werd er speciaal aandacht gegeven aan de kinderen, die allemaal naar voren mochten komen.. een verhaal op hun niveau. De kerkdienst werd voor gegaan door een Amerikaan en het thema van de dienst was; wat is een kerk en doel ervan. Belangrijk in het land van Afrika, omdat er zoveel kerken zijn en stromingen. Om een voorbeeld te noemen: wanneer gemeenteleden het niet eens zijn met de gang van zaken starten zij zo hun eigen kerkje in hun schuur. Als wij rond ons gebouw liepen hoorden we dan ook vanuit allelei hoeken kerkgezang en muziek opstijgen. We konden in verschillende schuurtjes een blik vangen van enthousiaste andere kerkgangers! Ondanks deze vele splitsingen ook heel mooi, want God wordt actief en enthousiast aanbeden in dit land!
De rest van de dag stond in het teken van rust! We hebben heerlijk genoten van de zon (+/- 25 graden). Het weer is hier heerlijk en we zijn allemaal goed bijgekleurd. Ook hebben we kennis gemaakt met een aantal kinderen uit de wijk ‘ Vijfrand’. Dit is een sloppenwijk aan de rand van Okahandja waar we zaterdag al door heen waren gereden. Bij velen onder ons heeft dit veel indruk achtergelaten, zoals Mirjam al had geschreven. Door de kennismaking met de kinderen uit ‘Vijfrand’ mochten we al een beetje proeven van hoe het zal zijn om de kinderen van het weeshuis in Keetmanshoop te ontmoeten.

Maandag 14 juli

Vroeg eruit! Er staat namelijk een 5 a 6 uur durende reis voor de boeg naar het wildpark Ethosha. Tegen 14:00 uur kwam de hoofdingang in zicht. Dit hebben we natuurlijk even vastgelegd met de camera’s. Al snel kwamen de eerste dieren in het zicht: zebra’s en giraffen! We waren allen dol enthousiast en er werd flink op los gefotografeerd. Maar we moesten natuurlijk wel even doorrijden, de reis zou zeker nog 2 uur duren voordat we de camping hadden bereikt.. Om 16:00 uur zijn we aangekomen op de camping waar alle tentjes opgezet konden worden. Moe en voldaan van alle indrukken tot zover al opgedaan konden we aanschuiven bij het buffet. Kudu en beef stonden er op het menu, en dit werd rijkelijk aangevuld met keuze uit verschillende soorten groenten en aardappels. We beseften op dit moment maar al te goed in wat voor een luxe we verkeerden. In ons gebed zijn we daar ook allemaal dankbaar voor geweest. We keken uit naar de volgende dag waarop we hoopten nog meer dieren te kunnen zien en zijn voldaan gaan slapen.

Dinsdag 15 juli

Dag 2 in Etosha. We hadden de groep verdeeld over de drie busjes die we tot onze beschikking hadden. Op deze dag zijn we in de kleinere groepjes het park op eigen initiatief verder gaan verkennen. Om 16:00 uur zouden we elkaar weer ontmoeten op de camping! Het werd een geslaagde dag voor iedereen!! We hebben veel wild gezien en zijn gezegend met het spotten van maar liefst 3 dieren die behoren tot de ‘Big 5‘, neushoorn, olifanten en een cheeta.
Terug op de camping besloten sommigen van ons nog naar een spotplek te gaan dat bereikbaar is vanaf de camping. Daar werden zij opnieuw verrast door een kudde van 35 olifanten!!
Na een heerlijke douche genoten we van een heerlijk uitgebreid buffet.
’s Avonds keerden we als groep terug naar de spotplek en mochten we (opnieuw) een neushoorn zien die water kwam drinken bij de plas. Iedereen was er vol van!

Woensdag 16 juli

Het Etosha avontuur zat er alweer bijna op. De tenten werden ingepakt en een laatste bezoek aan de spotplek werd gebracht waarna de reis weer verder kon gaan. Een groot deel van de ochtend reden we nog door het park, waar we de laatste blikken wierpen op dit geweldig stukje natuur wat nog zo ongerept is en de dieren die er leven. De reis verliep voorspoedig! Helaas was het ons niet gelukt om het recept voor Kim tot onze beschikking te krijgen, dus hadden we de hoop dat dit in Okahandja nog geregeld kon worden. Dit is gelukkig allemaal gelukt en ook met de keelontsteking van Kim gaat het inmiddels goed!
Terug bij de vrijwilligerslokatie in Okahandja werd er wederom een heerlijk maal voor ons bereid door een van de medewerkers van Christs Hope Namibia. Na het eten werden alle koffers weer gepakt voor de reis naar Keetmans! Het doel waar we allemaal naar uitkeken!

Donderdag 17 juli

Eindelijk was het zover! Het doel Keetmanshoop komt nu wel heel dichtbij, want vandaag werd een start gemaakt aan de reis. Uitgezonderd Esthers aanrijding met de bus bij het tankstation (niks ernstigs, meer om te lachen) zijn we allemaal veilig aangekomen in Keetmanshoop. Vanuit Okahandja naar Keetmanshoop is het 1 rechte weg en is het heerlijk rustig (en soms ook lekker hard) rijden. Het verkeer wat je tegenkomt onderweg is erg weinig. Daarentegen is er onderweg van alles te zien! Het landschap zagen we veranderen van een voor Afrikaanse begrippen groene omgeving, naar een veel drogere en gele omgeving. Ook kwamen er gaandeweg steeds meer bergen. Een prachtige reis! De doorgaande wegen zijn goed te bereiden, hier noemen ze dat teerpad. Aangekomen in Keetmanshoop zijn we eerst naar het kindertehuis gegaan. Een leuk welkom, want alle kinderen waren heerlijk buiten aan het spelen. Voor Annelie was het een heerlijk moment! Heel veel kinderen van drie jaar geleden waren er nog steeds, allemaal natuurlijk wat jaartjes ouder, maar de herkenning was er volop.
Al gauw werden we gebracht naar onze verblijfplek voor de komende twee weken. We verblijven namelijk niet in het kindertehuis, maar in een soort studenten verblijf in Keetmanshoop. Oef, dit was wel even schrikken, want het verblijf in Etosha had ons zoveel luxe geboden. Na de kamerverdeling en het uitpakken van de koffers is dit dan eindelijk onze vaste verblijfplek.
s’ Avonds mochten we weer terug naar het kindertehuis waar ons avondeten klaar stond. Na het avondeten mochten we meedoen met de Devotion van de kinderen. Er waren twee groepen, de kleintjes en de wat oudere jeugd. Bijzonder en leuk om mee te maken en de komende tijd zullen wij als groep ook een Devotion voor mogen bereiden!
Na de Devotion terug naar onze verblijfplek voor de nachtrust....

Vrijdag 18 juli

Om 07:45 uur stonden we allemaal klaar voor het vertrek naar het kindertehuis om daar te ontbijten. De kinderen zijn allang wakker en inmiddels al vertrokken naar school. Na het ontbijt hebben we kennis gemaakt met de ‘staff’ . Opnieuw zijn de regels van het kindertehuis uitgelegd, deels in het Engels, deels in het Afrikaans. Leuke taal Afrikaans en als je goed luistert redelijk verstaanbaar. Omdat wij 2 weken (relatief gezien dus maar kort) in het kindertehuis verblijven is het belangrijk je aan de regels van het kindertehuis te houden. De kinderen zijn arm en weten dat wij vrijwilligers uit het ‘ rijke westen’ komen. De staff (en evenzo wij) wil voorkomen dat de kinderen denken dat zij door middel van vragen (bedelen) denken dat zij dingen kunnen krijgen. Ook mogen we niet 1 op 1 met de kinderen zijn. Ter bescherming van jezelf en de kinderen, want we moeten blijven beseffen dat het gaat om kinderen die misbruikt (kunnen) zijn en moeten voorkomen dat er verhalen kunnen ontstaan. Ook met betrekking tot het aandacht geven aan de kinderen zijn er strikte regels. Tuurlijk mag je ze liefde en aandacht geven, maar op een gepaste, aan regels verbonden wijze, zodat de kinderen ons vertrek niet als (opnieuw) een verlies hoeven te ervaren – de kinderen niet continu omarmen en optillen, maar laat ze je naast je zitten, e.d.
We kijken uit naar de activiteiten die we met de kinderen gaan doen! Hierover hopen we jullie binnenkort verder over te vertellen. Tot zover ons verhaal.
Tot slot willen wij jullie heel erg bedanken voor alle medeleven en reacties persoonlijk en op de website. We hebben het uitgeprint en gaan het nog eens rustig doorlezen.
Ons voel ons geseeent!
Lekker dag vir julle almal!
Liefde ons!
Keetmanshoop!!
Donderdag 170708

Zaterdag 19 juli

Het weekend in Namibie! Onze dagen beginnen om 08:00 uur met het ontbijt bij het kindertehuis. Zo ook deze zaterdag. De kinderen zijn vandaag vrij van school en bij het aankomen stonden ze ons al buiten op te wachten. We besloten eerst maar even wat krachten op te doen voor de dag, door middel van het ontbijt. Wederom wit brood met keuze uit pindakaas en jam. Voor sommigen onder ons een moeilijke keuze. Gelukkig werd het ontbijt dit keer uitgebreid met Melipap! JAMMIE! ?. Koffie en thee smaken prima.
Na het ontbijt hebben we vrije tijd met alle kinderen. Dit om op een losse manier een beetje kennis te maken met de kinderen. Bij de kleintjes werd er flink op los geschminkt ... met waterverf. Princessen, tijgers, stoppelbaarden – alles kwam voorbij. Onze gezichten weer wassen, zodat er weer een nieuw patroon geschilderd kon worden.
In de tussentijd hebben een aantal heren onder ons samen met Aunti Beau het kindertehuis doorgelopen voor een inventarisatie van klusjes die nog in en rond het kindertehuis moeten gebeuren. Aunti Beau is de vrouw die op dit moment de leiding heeft op het kindertehuis. Voor vragen en overleg over de kinderen, regels, e.d. kunnen wij bij haar terecht.
Ook zijn de plantsoenen rond het kindertehuis al netjes gemaakt onder leiding van Ard, onze hovenier. Op allerlei manieren proberen we ons nuttig te maken. Op dit moment hebben we nog niet echt een programma opgezet. De reden hiervoor is om eerst maar eens rustig de kinderen hun gang te laten gaan. Zo kunnen zij wennen aan ons en wij natuurlijk ook aan hun. Ook hebben de 2 vrijwilligers Alice en Hananja nog een aantal activiteiten op het programma staan en daar passen wij ons eerst op aan.
In de middag zijn we met 3 busjes en een bakkie vertrokken naar Oxpas, een stukje wandelgebied en een speelplaats, je kunt het een beetje vergelijken met onze Beerse Bulten. Het feest begon al in de busjes, muziek aan, ramen open – wat een lol!!
Aangekomen bij Oxpas werden we door de kleine kinderen geattendeerd op het gevaar van slangen! Wij zijn ze gelukkig niet tegengekomen!
In de tussentijd hebben Dik, Anton en Stef met de 4, wat oudere, jongens een fietstocht (het leek meer op een survivaltocht) gehad. In totaal hebben ze ongeveer 20 kilometer gefietst naar Wimpie. Dit is een soort Mac Donalds bij een tanstation buiten Keetmanshoop. .. 3 kerels op pad met 4 jongens en 7 fietsen. Elke fiets had wel een probleem. De 1 zonder remmen, de ander alleen maar een voorrem. Schakelen ging met een gebruiksaanwijzing. De jongens fietsen voorop en Dik, Anton en Stef er achteraan, kris kras door Keetmanshoop via hobbels, kuilen, stof .. op weg naar de ‘teerweg’. Bij Wimpie liep de voorband van Anton al leeg – ‘ baie pap’ . Na een fotosessie met de jongens volgden er een ijsje, cola en een goed gesprek. Enkele jongens praten echt open hartig over hun toekomstbeeld, de 1 wil graag piloot worden en de ander een technisch ingenieur. Ondertussen was de band van Anton geplakt en werd de ‘teerweg’ verder, al slingerend van links naar recht, vervolgd. Ook de voorband van Stef begaf het en zijn de kerels lopend verder gegaan. De jongens van het kindertehuis wisten binnenweggetjes en klauterend over de vangrails met fiets en al bereikten ze allen aan het einde van de middag het kindertehuis.

Zondag 20 juli 2008

Naar deze dag hebben we volgens mij allemaal uitgekeken ... naar de kerk – een Afrikaanse dienst meemaken, dat zou erg bijzonder worden. Om 09:15 uur begon de dienst. De Logos Family Church werd geleid door pastor Sosito.
Het was een mooie dienst, heel anders dan in Nederland. Alles wat de pastor ons vertelde mocht de gemeente hardop beamen en dat gebeurde dan ook uitbundig! Het zingen was ook erg leuk, want diverse bekende worship liederen kwamen voorbij en konden we dus mooi meezingen! Wat een volume en ritme hebben de Afrikaanse mensen in hun stem, echt prachtig!. Na een half uur zang begon de overdenking – wij zijn een instrument van God, maar moeten wel ‘ connected’, aangesloten zijn bij God. Wij zijn niets zonder Hem en kunnen alleen door aansluiting met God de instrumenten gebruiken. Als voorbeeld had de pastor een kraan meegenomen. De kraan opzich is een mooi instrument, maar is niets als het niet aangesloten is op de waterleiding. AMEN! AMEN! AMEN!
Na de overdenking volgde er een collectieve omhelzing. Iedereen gaf elkaar een hand of een knuffel. Ook het gebed was bijzonder, want ook dat gebeurde gezamenlijk – een soort van kringgebed – met de hele gemeente.
Na de kerkdienst was er tijd voor koffie en begon bij iedereen de wil om met de kinderen bezig te zijn, weer te kriebelen. Dit keer stond er skeeleren met de groep van 12 – 18 jaar op het programma. Op zondag rijden er geen auto’s in Keetmanshoop en kun je heel goed skeeleren op het ‘teerpad’ . De jongsten werden getrakteerd op een wandeling door Keetmanshoop. Voor de kinderen is dit echt een uitstapje, omdat zij in principe niet alleen het terrein af mogen.
In overleg met Aunti Beau en de 2 Nederlandse vrijwilligers Alice en Hananja kunnen we starten met het opzetten van activiteiten, de invulling van de devotion en de kidsclubs. Er is een schema opgesteld waarin de door Dik gemaakte schatkist centraal zal staan – wordt vervolgd.
Aan het einde van de dag werd er een fanatiek potje gevoetbald. Even voor de duidelijkheid, er groeit hier geen sappig groen gras. De slidings gebeuren dan ook op zand en grind, met als resultaat rode hoofden, schrammen en dat de zebra/tijger en cheeta-pleistervoorraad bijna op is. De arme kerels werden vakkundig verzorgd en verbonden door de dames.
Met het (niet) roken en drinken van bierfanaat Simson (en anderen onder ons) gaat het goed! Simson heeft het gevoel dat hij helemaal op het verkeerde pad raakt .. hij rookt niet meer .. hij drinkt niet meer op zijn vaste dagen (weekend), waar moet dit heen!
Om 17:00 uur begon de Youth church en waren de jongeren onder ons uitgenodigd door Louise, de dochter van Aunti Beau. Ook dit was weer een prachtige dienst met jongeren uit Keetmanshoop. Zang en dans staan echt centraal in dit land.
Een prachtig begin van de week. Vanaf morgen kunnen we starten met de invulling van activiteiten van de devotion en kidsclubs. Hier zien we allemaal heel erg naar uit!.
De eerste berichten uit Namibie!
Hierbij het eerste bericht uit het zonnige Afrika, Namibie, Keetmanshoop.
Via Mirjam Romero, waarvoor hartelijk dank, hebben wij onze eerste berichten alvast doorgegeven en we zagen dat ook sms’jes via het gastenboek worden doorgegeven. Superr al dat meeleven!!

Inmiddels zijn we al een week in Afrika. Hierbij een terugblik op de afgelopen dagen:

Maandag 21 juli 2008

Vandaag zijn Ard en Stef gestart met het maken van een rand van klinkers om het ‘grasveldje’ op het terrein van de Ark. Het grasveldje was namelijk eerst primitief met een touwtje afgezet. Dit grasveldje is het enige stukje gras bij het weeshuis en de Aunties wouden deze graag afgeschermd hebben, zodat het ook gras blijft.

‘ s Middags zijn Gerda, Corrie, Dik, Petra en Ruth samen met Auntie Suzanne naar het ziekenhuis geweest in Keetmanshoop voor Care & Compassion. Auntie Suzanne bezoekt in dit ziekenhuis +/- 2x per week een aantal patiënten om met ze te bidden, mee te leven en zo mogelijk contact met familieleden te hebben. Het ziekenhuis ziet er voor de Nederlandse begrippen redelijk uit. Na een inleidend gesprek van Suzanne werd er om de beurt gebeden bij een patiënt. Er werd in een kring gebeden, hand in hand. Dit zelfs soms samen met de doktor, zusters en andere patiënten die in dezelfde zaal aanwezig waren. Alle patienten die we hebben bezocht zijn besmet met Aids. Aangrijpend om te zien dat de patienten zo uitgemergeld en ernstig ziek zijn. Het zou fijn zijn als jullie vanuit Nederland willen bidden voor deze patienten.
Het bezoek aan het ziekenhuis heeft diepe indruk gemaakt op ons. Je ziet hoe blij deze mensen zijn met het bezoek en het gebed. Ook dat het geloof zo openhartig wordt beleden.
Ook een onderdeel van Care & Compassion is dat elke woensdagochtend een bijbelstudie wordt gehouden, die ook wij mogen gaan bezoeken. Renate, Petra, Corrie en Ruth zullen daar heen gaan.
Doordeweeks is er devotion voor alle kinderen, opgedeeld in 2 groepen: groep 1: kinderen van 5 – 9 jaar, groep 2: kinderen van 10 – 18 jaar.
‘ s Avonds werd de eerste devotion gehouden. In groep 1 werd het in Nederland voorbereidde verhaal gehouden met ...... Pom Pom en de schatkist!. De kinderen waren erg enthousiast.
Er is een verhaallijn uitgezet: iets wat waardevol is, moet je zuing bewaren, bijvoorbeeld in een schatkist. Wij zijn allemaal waardevol voor God. Hij is erg zuinig op ons en dat moeten wij ook zijn. Op onszelf en natuurlijk ook op onze naaste.

Gebedspunten: -
- Aunties van de Ark (het personeel van de Ark). Dat zij hun werk goed mogen doen. Dat zij de kracht krijgen van God.
- De kinderen van de Ark. 3 kinderen hebben aids en slikken elke dag hun medicijnen. Dankbaar zijn we dat ze hun medicijnen mogen krijgen en dat er vanuit de Ark een goede controle op is. Ook zijn ze bezig met hun examen.
- Patienten Care & Compassion (zie eerder verhaal)
- Kinderen die komen op de kidsclub (en ook degenen die niet komen op de kidsclub). Kinderen uit de wijk dus... Er is hier veel armoede en ziekte.
- Terugreis van ons. Vrijdag vertrekken we naar Rehoboth waar we overnachten. Zaterdag stappen we op het vliegtuig in Windhoek.

Dinsdag 22 juli 2008

Na een inventarisatie met de Aunties blijkt dat er niet genoeg werk in de Ark is voor iedereen tegelijk. De kinderen zijn op dit moment ook bezig met de voorbereidingen voor het examen en daarom stellen ze rust erg op prijs. Daarom is besloten om elke groep een dag in de week vrijaf te geven. De overgebleven 2 groepen hebben dan een programma op de Ark. Op de vrije dag mogen we genieten van het land of doen we boodschappen en andere dingen. Vandaag is groep 2 vrij geweest. Zij hebben het Kokerboompark en Giant’s playground bezocht. Een indrukwekkend mooi stuk natuur. Het was een warme dag en ‘s avonds was duidelijk te zien wat voor een kledingstuk je hebt aangehad!
Vandaag is de eerste Kidsclub door onszelf gehouden. De eerste keer had Auntie Suzanne en de 2 vrijwilligers Hananja en Alice de leiding en hebben wij alleen maar meegekeken. Petra en Ria hebben meegeholpen brood uit te delen (dit is standaard na elke kidsclub). De kidsclubs worden gehouden in de wijk in de buurt van de Ark. Om de kidsclub zelf te leiden was best spannend, maar het ging heel goed! Het verhaal van het verloren schaap is voorgelezen door Stijjo. Dik speelde de herder en Kim het verloren schaap. De andere groepsleden en de aanwezige kinderen (+/- 60) zijn de kudde schapen. De kinderen deden allemaal enthousiast mee. Na het gespeelde verhaal werd er gezongen en gedankt.

In de middag zijn er diverse klussen uitgevoerd: De ruiten die stuk zijn, zijn vervangen door Stef, Simon W., Maarten en Dik. De ramen worden hier allemaal vastgezet met stopverf. Daarnaast zijn er door Anton, Simon K. Frederik, Kim, en Berto voorbereidingen getroffen voor de container. De container zal straks in dezelfde kleur worden geschilderd als de kleur van het gebouw van de Ark, zodat er samen met de kinderen van de Ark een beschildering op gemaakt kan worden. Dit wordt een project van ons allemaal - samen met alle kinderen.

’s Avonds weer tijd voor devotion. Dik, Berto, Maarten, Stijjo, Petra en Annelie hebben bij groep 2 het verhaal van de verloren zoon uitgebeeld in een toneelstukje zonder spraak. Aan het einde van het verhaal moesten ze raden welk verhaal uitgebeeld was. Ze hadden het in 1x goed!!
Daarna is het bijbelverhaal door Stijjo gelezen en zijn we er dieper op in gegaan. Wie is nou eigenlijk de verloren zoon en wie niet? 1 jongen had het goed ... de oudste zoon (die niet weggelopen was) is de verloren zoon! Want de oudste zoon was jaloers en had zijn Vader niet terug gevonden. Precies het doel van het verhaal. Daarna hebben we gezongen en in een grote kring gebeden.
De devotion bij groep 1 was wederom een groot succes. In de middag werd al diverse keren gevraagd waar Pom Pom was en eindelijk was het weer zover! Esther had Pom Pom en Ruth vertelde het verhaal.

Woensdag 23 juli 2008

Renate, Ruth, Petra en Corrie zijn naar de bijbelstudie geweest van Care & Compassion. Samen met Christiana en Suzanna vertrokken we in het busje naar de rand van de wijk van Keetmanshoop. Onderweg werden er meerdere mensen opgepikt die allemaal meegingen naar de bijbelstudie. Met de bijbel onder de arm stonden ze klaar voor vertrek. Alle mensen die meegingen naar de bijbelstudie zijn besmet met Aids. We zaten met 14 volwassenen en 5 kinderen op zo’n 12 m2, een piepklein huisje in de krottenwijk. We drinken eerst samen de meebrachte koffie en thee en lezen daarna in de bijbel over de zaaier die uitging om te zaaien (Marcus 4). Een bijbelstudie is hier heel anders dan in Nederland. Auntie Suzanne was aan het woord en de rest luisterde gewoon. Het was meer evangeliseren, want wat er werd verteld uit de bijbel werd aanvaard. Afsluitend werden wij (de Nederlanders) gekoppeld aan 1 van de aanwezigen om persoonlijk voor hem/haar te bidden. Suzanne sloot dit gebed af. Suzanne vertelde nog dat 1 van de patienten die we de dag ervoor in het ziekenhuis hadden bezocht is ontslagen uit het ziekenhuis. Dit betekent hier dat een doodzieke patient naar huis wordt gestuurd, want behandeling is niet meer mogelijk. Zij bezocht haar op de terugweg. Wij zijn in de bus gebleven, want ze is te ziek.... Bid voor haar!

In de middag hebben we de grootste kidsclub gehad in de armste wijk van Keetmanshoop. Ruth heeft de kidsclub geleid door het bijbelverhaal te vertellen van het verloren schaap. Ook al heb je zonden gedaan of zie je het helemaal niet meer zitten... Jezus zal naar je zoeken. Hij laat de 99 schapen die veilig zijn achter zich en zal op zoek gaan naar jou! Vertrouw hier maar op, want het staat in de bijbel. Het leuke is dat je gewoon Nederlands kunt spreken (wel langzaam), want de meeste kinderen kunnen het verstaan. Voor de allerkleinsten heeft Suzanne het vertaald in Nama (kliktaal). Tot slot werd er samen gezongen en heeft Ruth afgesloten met gebed. Het brood is uitgedeeld door Ard, Maarten, Kim en Alice.
De kinderen op deze kidsclub waren echt arm. Er werd gewoon gevochten om het brood, zo schreinend. Het heeft veel indruk gemaakt op ons.
Willen jullie voor deze kinderen bidden?. De kinderen die op de kidsclubs komen zijn kinderen van straat en hebben echt weinig. Ze hebben honger en weinig spullen. Bidt dat ze mogen leren van het woord van God en dat God mag komen in hun leven.

Bij terugkomst op de Ark zijn er prachtige kettingen gemaakt van de meegenomen houten kralen. Het was een groot succes, want zelfs de Aunties hebben mooie kettingen gemaakt. De rest van de dag liep bijna iedereen met een prachtige kralenketting rond.

‘ s Avonds devotion met beide groepen. Groep 1 werd geleid door Renate en Kim. Renate had Pom Pom en heeft teruggeblikt op het verhaal van gisteren. Kim las vervolgens het verhaal voor van de verloren zoon. De kinderen zingen en dansen heel enthousiast! Zo mooi om te horen en te zien! Aan het eind stonden we in een kring, pakten elkaars hand vast en sloten we af met gebed. Groep 2 had dit keer de devotion zelf voorbereidt. In de devotion van de vorige dag was dit afgesproken. Ook zij hadden een gelijkenis uitgebeeld en mochten de Nederlanders het raden: Jezus houdt van alle kinderen!

Donderdag 24 juli 2008

Het is heerlijk rustig op de Ark, want vandaag zijn er 2 bussen vol vertrokken naar de Fish River Canon. De 2 vrijwilligers Alice en Hannanja zijn ook mee. Ontbijt: vers gebakken brood, super vers – heerlijk! Renate, Annelie, Simon en Anton en Gerda doen mee met de devotion met de beading dames. Ze reigen prachtige sieraden van glaskraaltjes.
Beading ministery houdt in: 5 vrouwen reigen kralen onder leiding van Auntie Suzanna: kettingen, armbanden en oorbellen. Op vrijdag aan het eind van de maand (als mensen hun salaris hebben gekregen en dus wat te besteden hebben) verkopen ze de kettingen, e.d. op een kraam in het centrum. Elke donderdagmorgen van half 10 tot 1 uur, zijn ze druk aan het werk. Gezellig en het levert wat inkomsten op. Het was leuk om erbij te zijn en mee te mogen doen. Daarna zijn er 4 kinderen naar de kleuterschool gebracht.
Vanmiddag zijn Anton, Gerda, Simon, Renate, Annelie en Simon W. samen met Auntie Suzanna naar het ziekenhuis geweest. Eerst zijn er een aantal mannen op de mannenvleugel bezocht, daarna een aantal vrouwen. Elke keer hebben we even kennisgemaakt en gehoord hoe het ging met de patienten (als Auntie Suzanna dit vertelde, want van de kliktaal kunnen we weinig verstaan). Daarna gingen we met elkaar in een kring staan, zodat we allemaal met elkaar verbonden waren. Een van ons ging voor in gebed. In het Engels of Nederland, dit maakt allemaal niet uit, want ze verstaan het wel (Voor God maken de verschillende talen ook niet uit, want met Hem zijn we tenslotte in gesprek).
De 4 kinderen van de kleuterschool zijn weer opgehaald - leuk om het samen te kunnen doen.
Weer heerlijk gegeten: de lunch bestond uit Penne, saus en bietensalade. Volgens mij hebben we elke dag nog heerlijk gegeten, dus dit valt heel erg mee.

Zondag 27 juli

Met de hele groep naar een dienst van de ‘Gospel Mission’ geweest (vergelijkbaar met een pinkstergemeente). Er wordt veel gezongen en gebeden. De voorganger leest het verhaal van David en Goliat. De boodschap die we meekrijgen: vecht tegen je eigen Goliat, probeer alleen dat te doen waar God blij mee kan zijn. Stel je als christenen samen op in slagorde voor onze Heiland. Samen kunnen we ons sterk maken tegen de duivel. Onder de indruk waren we van het enthousiasme, maar tegelijk hadden we gevoelens van onvrede of onbegrip over het onbekende, zoals het in trance raken en betrekken van maar een onderdeel van onze drieenige God, namelijk de Heilige Geest. Het zet ons aan om na te denken over onze eigen Godsbeleving. Al met al een dienst die veel indruk op ons heeft gemaakt en waar velen van ons nog lang over doorkletsten.
De rest van de dag hebben we gezellig samen in het vrijwilligershuis doorgebracht: lezend, pratend, spelend met de kinderen, muziek luisterend of een eindje wandelen.
’s Avonds 17:00 uur naar de jeugddienst, die was voorbereid door Simon K, Renate, Maarten en Ruth. We begonnen de dienst wederom met veel zang, waarbij vele gebaren werden gebruikt. Een enthousiast gebeuren! Aan de hand van verscheidene bijbelteksten vetelde Simon K over het respect dat we naar elkaar moeten hebben en de eigen verantwoordelijkheid die we daarin hebben. Vervolgens deelden Renate en Ruth bouwstenen (van papier) uit, waarop de jongeren hun gaven mochten schrijven. Deze bouwstenen werden uiteindelijk werd op een groot papier geplakt, zodat een huis onstond, waar al de hoeksteen Jezus geplakt was. Nadat alle bouwstenen geplakt waren werd het huis geevalueerd en werd de jongeren gevraagd op welke manier hun gaven een bijdrage kunnen leveren in hun omgeving en tot eer van God. Een van de jongens had als gave opgeschreven dat hij goed was in rugby. Aan hem werd dan ook de vraag gesteld hoe hij dit kon inzetten voor zijn naaste. Hij vond het moeilijk om hier antwoord op te geven. Nadat we met elkaar hierover hadden nagedacht kwamen we tot de conclussie dat ook deze teamsport juist een mooie gelegenheid kan zijn om te delen met je naaste(n). Het delen van plezier komt ook van God!
De inbreng van ons als nederlanders werd afgesloten met het aanleren van een lied: ‘Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad’.
We speelden nog een leuk spel en gingen samen in gebed als afsluiting van deze jeugddienst.
Heel enthousiast en met een blij gevoel kwam de groep weer terug. Dank aan onze hemelse Vader voor zoveel zegeningen.

’s Avonds loopt Annelie nog haar standaard rondje langs de kleine meisjes die weer als eerste naar bed gaan. De meisjes zijn om beurten in de gelegenheid om gebruik te maken van de badkamer en zijn daardoor ieder op hun eigen tijd gereed om naar bed te gaan. Dit geeft een mooie gelegenheid om elk van hen eens lekker in te stoppen. Maar voordat zij onder de wol kruipen nemen zij zelfstandig op hun knietjes plaats op hun bed. Ze vouwen hun handjes en spreken hardop een gebedje uit. De wonderlijke gebedjes zijn vol lof en dankbaarheid! ‘Dankie Here dat ek vandaag weer in een warm huis kan bly, dankie Here dat ek vandaag weer klere het om te dra, dankie dat daar weer n combers (deken) is waar ek warm onder kan slaap’. Maar ook leggen ze hun zorgen voor aan God. ‘Wees tog asseblief met die mense wat onder die takke slaap, beskerm my family en sorg dat hulle ook lekker kan slaap, dat hulle niks oorkom nie’. Het is zo wonderlijk hoe deze kleine meisjes dezelfde God aanspreken als de God die wij kennen. We kunnen er nog een hoop van leren!

Maandag 28 juli

Er wordt weer hard gewerkt: Een gat gehakt in de muur voor een deur; de laatste kapotte ruiten worden vernieuwd; tekst en wandschildering wordt in potlood op de muur gezet, tientallen pompoenen worden aan stukken gemaakt voor de komende tijd, manden met wasgoed opgehangen.........en toen was er tijd voor koffie!
Samen: de anties, wij als groep en de andere vrijwilligers genieten van een bak koffie met een heerlijke plak cake. Dit hadden we als groep georganiseerd om de anties eens te verwennen. Ook hebben we voor alle anties die in het weeshuis werken een kaart gemaakt voorzien van een bijbeltekst en al onze namen. Als blijk van waardering is in elke kaart een flesje eau de toillette geplakt, wat voor hun heel speciaal is.
We maken ook kennis met het Belgisch echtpaar, Christiaan en Rita, die het weeshuis leiden. Zij zijn vannacht teruggekomen van hun vakantie.
Iedereen wederom baie dankie vir julle meeleef!
Liefde van ons almal!

Drukke programma's.Vanmorgen hebben Ruth en Renate de deuren van de container geverft. Dik werkt hard aan de tekening voor de muur. Ook Frederik is druk aan het tekenen op een ander stuk muur – het gaat er steeds mooier uit zien. Vandaag zijn Christiaan en Rita, het belgisch echtpaar, die de leiding hebben op de Ark, teruggekomen. Zij werken al 3 jaar in de Ark en wonen in het weeshuis zelf. Het was erg leuk om met hun kennis te maken en al hun verhalen te horen. Ook zij waren verassend blij met alles wat er al was gebeurd in de Ark door ons.
Groep 2 (Esther, Petra, Maarten, Ruth, Corrie en onze bodyguard Ard) zijn vandaag een lekker dagje vrij. ’s Ochtends eerst koffie met gebak bij de Aunties en aan het einde van de ochtend weg. Tank vol, magen vol en op weg naar het zwembad. Helaas bleef er wat lak van het dak aan de bomen hangen. Esther is wat aan de korte kant en dacht dat de bus er wel onderdoor kon. Bij het zwembad hadden we het zwaar: hangmatten, zwembanden, zonnestoelen en zelfs een glaasje wijn/bier, bloedhete zon, oftewel: het leven is hard. Veel hilariteit met als gevolg een geweldige sixpack van het lachen. Ard had zelfs een 2e hangmat nodig omdat hij met zijn volle gewicht de eerste in tweeen scheurde. Zelfs de daar aanwezige trampoline werd door ons zwaar mishandeld. Om 16:00 uur werden de cheetahs gevoerd. Ruth dacht dat zij de prooi was, maar uiteindelijk heeft ze hem toch geaaid. Met een verwilderde Ard achter het stuur zijn we met het vallen van de avond teruggereden naar Keetmanshoop. Daar hebben we genoten van een 3-gangen menu. Tijdens de koffie na het eten hebben we nog even snel de ‘big 5’ mogen zien en fotograferen. Onder het kippenvel (op Esther na had niemand een vest bij zich en liep dus in zijn/haar hemd bij een temperatuur van ongeveer 10 graden) liepen we terug naar de bus. Na ingestapt te zijn ondekten Corrie en Petra een heerlijke warme deken die al anderhalve week in de bus lag. Warmte mochten we hiervan ontvangen en hier wou ook Maarten van genieten. Zodoende zaten er 3 kleine kleutertjes op de achterbank verstopt onder de deken. Bij de Ark werd Maarten vervangen door Ruth en zijn we strompelend binnenkomen vallen in ons verblijf in de Ark.
Verder is bij de Ark die dag hard gewerkt aan het dak. Het dak van de Ark heeft (als het regent) heel veel lekkage en staat er in elke ruimte een emmer! Simon K., Anton en Simon W. Hebben een gat gemaakt voor een deur, zodat in de toekomst het dak makkelijk bereikbaar is voor restauratie.
s‘ Avonds heeft Rita devotion gedaan bij groep 1.

Dinsdag 29 juli 2008

Nog maar 4 kilometer zwart lijnwerk, een luipaard en een pelikaan en de tekening op de muur is ingekleurd. Nadat Dik de tekening erop had gezet ging het inkleurteam aan het werk: Corrie, Petra, Ard, Kim, Maarten en Esther. De verf smeerde soepel, behalve op de olifant, maar Kim ging ijverig door. En wat wordt het mooi! De kinderen moesten op afstand worden gehouden door een gespannen elastiek, zo mooi vonden ze het! De tekening is een wit combibusje waarmee we de afgelopen drie weken hebben gereisd met daarbij in en boven 19 afrikaanse dieren. Voor elk persoon 1 dier, een prachtig mooi gekleurd geheel. Door het zwarte lijnwerk van Corrie werd het nog mooier!! WAUW!
’s Ochtends zijn Annelie, Berto en Ruth met Auntie Beau en Auntie Beaula naar Koes vertrokken. Onze groep had veel kleding meegenomen vanuit Nederland. Bij de Ark hebben de kinderen best veel kleding en ook is in januari een container vanuit Amerika met veel spullen gekomen. Daarom is in overleg met de aunties van de Ark besloten om deze kleding en andere spullen buiten het weeshuis aan te bieden. In Koes is een school waar ze deze spullen goed kunnen gebruiken voor de leerlingen. De reis was 2 uur heen en 2 uur terug. Aangekomen in Koes werden we ontvangen door de directrice en een aantal leraren/leraressen. Daarna kregen we een rondleiding door het dorp. Koes is klein en veel armer dan Keetmanshoop. We zijn gestopt bij een huis van een vrouw die daar elke dag kookt voor kinderen. We hebben kennisgemaakt met de kinderen en hebben het verhaal van Max Lucardo voorgelezen. Ook hebben we heerlijk samen gezongen. Teruggekomen bij de school werden alle zakken met kleding uitgeladen, met veel hulp van de kinderen. Ze waren erg blij met de zakken.

Woensdag 30 juli 2008

S’ Morgens om 7:30 uur stonden Ria, Dik en Renate bij de St. Mattias Primary School. We mochten een deel van de lessen bijwonen in de 1e graad (groep 3). De speciale klas (met maar 10 leerlingen, speciaal onderwijs) en de 4e graad (groep 6). Er wordt veel klasikaal les gegeven. Ook herkenbare dingen die we in Nederland ook doen, zoals de vingerspelletjes, liede met de dagen van de week en een variate van ‘hoofd – schouders – knie en teen’. Het was erg leuk om een kijkje te nemen op een Namibische school.
Aansluitend zijn Gerda, Ria, Ruth en Renate naar de bijbelstudie gegaan. Omdat Auntie Suzanne voor een aantal dagen naar Okahandja is (training) mocht Renate de bijbelstudie leidden. Het ging over 2 gedeeltes uit Math. 6; waar je schat is, daar zal ook je hart zijn. Maak je niet bezorgd over dingen van elke dag, leef naar Gods wil en houd je bezig met zaken van Zijn koninkrijk. Je mag erop vertrouwen dat God voor je zal zorgen, elke dag weer. Mooi om samen de bijbel te bestuderen en te bidden. Toen we terugkwamen was er veel gebeurd bij de Ark. De muurschildering was bijna af en Frederik was bijna klaar met zijn eigen deel van de muur. We hebben groepsfoto’s gemaakt en alle kinderen en Aunties van de Ark hebben hun handafdruk op de muur gezet. Om 15:00 uur was er weer kidsclub, dit keer over de ark van Noach. Na afloop werd er zoals gewoonlijk brood uitgedeeld. Akelig om te zien dat deze kinderen echt honger hebben! Alle kinderen kregen er ook een kadootje bij, zoals een jojo, bellenblazer, een pen of medaille. De kinderen zijn er erg blij mee.
s’ Avonds was er weer devotion. Bij groep 2 ging het over samen samenwerken. Op verschillende manieren hebben we er aandacht aan besteed.
Bij groep 1 was Pom Pom er weer. Hij was verdrietig omdat de vrijwilligers bijna vertrekken en hij achter zou blijven. Het bijbelverhaal van Mozes en zijn volk door de woestijn op reis werd eraan gelinkt. Eigenlijk hoeven we niet verdrietig te zijn, want God voorziet in alles. God is bij ons en in ons hart.

Donderdag 31 juli 2008.

Onze laatste dag op de Ark met de kinderen.... Raar idee toch wel. De kinderen zijn vanochtend naar school gegaan en wij zijn druk bezig met de voorbereiding van het afscheid. We hebben een klein feestje na het eten op het programma staan. Gisteren zijn van alle kinderen foto’s gemaakt en een groepsfoto. Vandaag wordt deze ontwikkeld en krijgen alle kinderen een fotoboekje als kado en worden de spullen die we mee hebben genomen uit Nederland aangeboden. Binnen onze groep beseft de 1 nog helemaal niet dat we morgen al weg gaan, de ander wel.. Over 1 ding zijn we het allemaal eens: Wat een mooie tijd met veel plezier en liefde met de kinderen en aunties! De kinderen zijn zich heel bewust dat we weggaan en blijven maar vragen wanneer we weer terugkomen! Berto heeft zelfs al een mooie kaart gekregen van Julien, ze gaat hem missen! Er zullen best wat traantjes gaan vloeien bij ons!
Vrijdag zullen we het vrijwilligershuis schoonmaken en de laatste dingen in gaan pakken. Om 12:00 uur vertrekken we naar Rehoboth. Daar hebben we een overnachting en de volgende dag zullen we om 04:30 uur vertrekken naar Windhoek op weg naar Nederland.... Als alles verloopt naar wens dan zullen we om 23:00 a 24:00 uur (Nederlandse tijd) aankomen bij de kerk.
Nieuwe ontwikkelingen en belevenissen

De container

Woensdag.. is de container door Ard, Berto en Esther voor de eerste keer geverfd. Een mooie licht gele kleur net zoals de kleur van het weeshuis. Het ging erg goed. Annelie heeft ook nog meegeholpen later. Steeds op en neer de ladder is best lasting ondervond Berto, maar Esther was zijn live-saver; zoals hij zelf zei.

Donderdag.. is er door de thuisblijvers, Simon Klunder, Anton en Annelie verder gewerkt aan de container. Ook de muur ernaast is bijna klaar. Hier komt nog een muurschildering op.

Vrijdag.. is de container afgemaakt. In de hete zon hebben Ard en Esther staan schilderen. Maar met muziek uit Ards broek ging dat helemaal goed. Maarten en Anton hebben de muur in de verf gezet. Op een wiebelige stijger zat Anton te schilderen en Maarten met de roller. Wat een TEAM! Nu een tekening maken voor de muur. En er zijn ideeen om de kinderen betrekken bij het versieren van de container.

Zaterdag.. Op de deuren na zit de container in de verf. Onderaan moest een andere kleur komen. Na enig zoekwerk vonden Renate en Esther een blik met verf met de kleur die er het beste op leek. Het blik ging open..................WAUW, wat een lucht! Toch staat het erg mooi. Simon K en Stijjo hebben ervoor gezorgd dat deze verf erop kwam. S’ Avonds inspecteerde Simon W alles, die dacht dat iemand tegen de containers had staan plassen, wat een lucht!

Aan het verhaal van de container komt nog een vervolg..

Hier een stukje van Kim over de avonden bij de jonge meiden op de kamer. Als ze naar bed gaan ga ik vaak even mee voor de gezelligheid. Dan moet ik gelijk gaan zitten en wordt mijn haar onder handen genomen. De eerste twee avonden werd er veel vaseline ingesmeerd, daar wordt ons haar ontzettend vet van. Hun eigen haar, naar zeggen, mooi en zacht...jij voelen??
De derde avond heb ik toch maar gevraagd of ze het er niet meer in wilden smeren. Dat vonden ze helemaal niet erg. Ook laten ze heel trots hun kast met kleren zien. Ook pyama’s en schooluniformen worden geshowd. Ze vinden het heel leuk als je met ze meegaat en verhaaltjes vertelt. Ook zij vertellen hun verhaal. Als je weggaat willen ze allemaal een knuffel en een lekker slaap en een sien jou morre, daaag! Dat negen keer, maar die gezichtjes en die kleine glimlach maakt het het zeker waard!

Zondag 27 juli 2008

Het laatste bericht uit Namibie!
Zondag hebben Simon K, Anton en Gerda Nederlands eten gekookt voor de hele Ark; ongeveer 60 personen. De drie Nederlandse vrijwilligers vonden het erg lekker, het was weer als ‘thuis’, hollands dus. Simon K, gewezen kok, was goed voor 60 heerlijke ‘ vleesballen’, zoals ze hier zeggen. Het is elke dag heerlijk eten, maar nederlands eten is ook erg lekker: aardappels, gehaktbal, komkommer- en wortelsalade, en niet te vergeten het toetje, dat was lang geleden.

Terug in Nederland!

Zaterdag op zondagnacht is de hele club... en jawel compleet met 19 man, weer teruggekomen uit Afrika, Namibie - Keetmanshoop! Er zijn wel wat blessures (gebroken teen, zere rug, schouders en kelen)opgelopen, maar dat hebben we allemaal overleefd!
Na een reis van zeker 12 uur kwam de bus rond 00:30 uur aan bij de GKV aan de Bellavistakerk in Almelo, waar een welkomstfeestje door de thuisblijvers was georganiseerd! Iedereen was blij hun familie, vrienden en gemeenteleden weer te zien! Na de lange zit konden we aan de statafels onder het genot van een hapje en drankje de benen strekken en werden de eerste pogingen gedaan om de verhalen over te brengen. Het was hele bijzondere reis en tijd in Afrika. We beseften bij terugkomst dat we als groep heel wat hebben meegemaakt en we met elkaar een band op hebben gebouwd. De gevoelens die je daar met elkaar hebt gedeeld, waren toch moeilijk over te brengen naar de thuisblijvers....
Na een gezamenlijk gebed als groep werden alle liederen gezongen die we in Afrika hadden geleerd. Compleet met klappen en dansen, zoals in Afrika altijd gebeurd! Lekker spontaan God aanbidden! Het was echt heel mooi en een aantal diaconie-leden waren direct enthousiast en gaven aan dat we dit de volgende dag (zondag) tijdens de collecte maar moesten herhalen! Helaas waren de meesten onder ons te moe om zondag fris en fruitig aanwezig te zijn!
Dit haakt wel meteen in op het volgende onderwerp: DE NAMIBIE - AVOND!
Natuurlijk willen wij, nu we de boel voor onszelf een beetje op de rij hebben gezet, voor iedereen een NAMIBIE - AVOND organiseren. We zijn er nog niet over uit welke datum het wordt, maar waarschijnlijk wordt dit binnenkort op een vrijdag of zaterdagavond! Iedereen is uitgenodigd om te komen. Tijdens de NAMIBIE - AVOND zullen verhalen worden vertelt, foto's getoond, liederen gezonden en zullen we de film laten zien! Meer informatie hierover volgt binnenkort op de website.